• မိုးေလးမ်ိဳး၊ လူေလးမိ်ဳး၊ ျမင္းေလးမ်ိဳး၊ သစ္ပင္ေလးမ်ိဳး ႏွင့္ ဒုကၡသည္ေလးမ်ိဳး
  • အပစ္အခတ္ရပ္စဲေရးစာခ်ဳပ္အေပၚ KNU၏သေဘာထား ဆက္သြယ္ေမးျမန္းခ်က္
  • ကရင္လူမ်ိဳးတို႔ သိသင့္သိထိုက္ေသာ လဆန္း လဆုတ္ အေခၚအေ၀ၚမ်ား
  • ေဖါဟ္အု္တါ ယဲါမိင္
  • လာခုဂ္ခါင္ၟစူး ဟွံင္ယုဂ္

Wednesday, November 19, 2014

ဗမာစစ္အစိုးရမွ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးကို ရည္ရြယ္ခ်က္ရွိရွိလုပ္ျပလုိက္သည့္ ထင္ရွားသည့္ျဖစ္စဉ္

Source photo from http://www.phophtawnews.org/burmese

ဗမာစစ္အစိုးရမွ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးကို 

ရည္ရြယ္ခ်က္ရွိရွိလုပ္ျပလိုက္သည့္

ထင္ရွားသည့္ျဖစ္စဉ္

November 19, 2014
Wednesday

By ကိုေထြး

“ဒါကေတာ့ ရည္ရြယ္ခ်က္ရွိရွိ လုပ္တဲ့ျဖစ္စဥ္ပါ။
ဘာေၾကာင့္လဲဆိုေတာ့ ဒီေန႔မနက္ ျဖစ္စဥ္မွာ လည္း တုိက္ပြဲျဖစ္တာလည္း အဲဒီေဒသတေလွ်ာက္မွာ၊ ၈ နာ
ရီခြဲ ၉ နာရီမွာျဖစ္တဲ့ မိနစ္ ၂၀ တုိက္ပြဲဟာလည္း ဗိုလ္ေလာင္းသင္တန္းရဲ႕ မုိင္ ၆ မုိင္ေလာက္ရွိတဲ့ေနရာမွာ
တိုက္ပြဲျဖစ္တယ္။
တိုက္ပြဲ ျဖစ္တဲ့ေနရာမွာ ကန္ေတာင္ရြာကေန လက္နက္ႀကီးပစ္ကူေပးေသးတယ္။
၁၂ နာရီ ၃၆ မိနစ္ေလာက္မွာ ခယာဘြမ္က ေနၿပီးေတာ့ က်ေနာ္တို႔ ဗိုလ္သင္တန္းေက်ာင္းကို ပစ္မွတ္ကို
တိက်ေသခ်ာေအာင္ ခ်ိန္ၿပီး ပစ္ခတ္တာပါ။
အဲဒါေၾကာင့္ စစ္ေရးျပကြင္းမွာ ေလ့က်င့္ေနတုန္း သြားၿပီးေတာ့ ထိမွန္တဲ့ အတြက္ေၾကာင့္ က်ေနာ္တို႔ဘက္
က ေတာ္ေတာ္ေလး အထိအခိုက္ အက်အဆုံးမ်ားတယ္ ”လို႔ ဦးလနန္က ေျပာပါတယ္။

ဦးလမုိင္ဂြန္ဂ်ာက
“လက္နက္ႀကီးက်တာ မဟုတ္ဘူး။ တုိက္ပြဲျဖစ္တာမဟုတ္ဘူး။
ခါယာေတာင္မွာထိုင္တဲ့ လက္နက္ႀကီးတပ္၊ ေတာင္ကုန္းေပၚမွာထုိင္တဲ့ တပ္ေတြက ဒီ ခါယာေတာင္ကုန္း
မွာ ထိုင္တဲ့သူေတြက အဲဒီ ဗုိလ္ေလာင္းေက်ာင္းက အေပၚကၾကည့္လုိ႔ ရွိရင္ အထင္းသား သြားလာလႈပ္ရွား
မႈအားလုံးကုိ ျမင္ေနရတယ္။
ျမင္ေနရတဲ့အခါ သူတုိ႔က သင္တန္းသားေတြစုေဝးတဲ့ေနရာမွာ လက္နက္ႀကီးနဲ႔ပစ္လုိက္တာဗ်”
ဟုေျပာၾကားသည္။
http://world-myanmar.com/

“အဲဒီကိစၥနဲ႔ပတ္သက္ၿပီး ေကအုိင္အုိကလည္း ကြ်န္ေတာ္တုိ႔ PCG ကို ဖုန္းနဲ႔ လွမ္းအေၾကာင္းၾကားၿပီးေတာ့
သက္ဆုိင္ရာကို အေၾကာင္းၾကားထားေပးပါ။
စာကေတာ့ မနက္ျဖန္မွ ပို႔မယ္ဆုိတာကို အေၾကာင္းၾကားထားတဲ့အေပၚမွာ ကြ်န္ေတာ္တုိ႔လည္း ပဋိပကၡညိွ
ႏိႈင္းေျဖရွင္းေရးအဖြဲ႔ကိုလည္း အေၾကာင္းၾကားထားၿပီးပါၿပီ။
ေနာက္ၿပီး UPWC ကုိလည္း ဖုန္းနဲ႔ေတာ့ လွမ္းအေၾကာင္းၾကားထားတယ္”ဟု ဆိုသည္။
“အစဦးက လူ ၂ဝ ေသၿပီးေတာ့ ၁၆ ဦး ဒဏ္ရာရတယ္။ အခု ည ၈ နာရီမွာ ရတာက ေနာက္ထပ္ႏွစ္ဦး
ေသဆုံးတယ္လုိ႔ သိရတယ္။
ပစ္ခတ္တဲ့တပ္က မုိးေကာင္းၿမိဳ႕ အေျခစုိက္ စခက (၃) လက္ေအာက္ခံတပ္ရင္း ခမရ (၃၈၉)ကလုိ႔ သိရ
တယ္”
ဟု ဦးလမုိင္ဂြန္ ဂ်ာက ေျပာၾကားသည္။
 - See more at: http://www.news-eleven.com/local

“ကေန႔ ေန႔လည္ ၁၂ နာရီ ၃၆ မိနစ္မွာ လိုင္ဇာ ဌာနခ်ဳပ္ရဲ့ အထက္ဘက္ ေတာင္ကုန္းမွာ ႐ွိတဲ့ ဗိုလ္ေလာင္း
ေလ့က်င့္ေရး သင္တန္းေက်ာင္းကို အစိုးရတပ္က လက္နက္ႀကီးနဲ႔ လွမ္းပစ္တယ္၊ အဲဒီမွာ သင္တန္းေက်ာင္း ဆရာအပါအဝင္ သင္တန္းသားစုစုေပါင္း (၂၂) ဦး က်ဆံုးၿပီး (၁၅) ဦး ဒဏ္ရာရတယ္”
ဟု ဦးလနန္က ေ႐ႊဟသၤာသတင္း ဌာနအား ေျပာၾကားခဲ့သည္။
“လက္နက္ႀကီး ကေတာ့ ၁၀၅ မမ မဟုတ္ရင္ ၇၆ မမ တစ္ခုခုေတာ့ ျဖစ္ႏိုင္ေျခ ႐ွိတယ္။
လ့က်င့္ေရး လုပ္ေန တုန္း၊ သင္တန္းသား ေလးေတြ စစ္ေရးျပ ေနတုန္း က်ေပါက္ေတာ့တယ္”
ဟု ဗိုလ္မႉးႀကီး ေဇာ္ေတာင္ကလည္း ေ႐ႊဟသၤာ သတင္း ဌာနအား ႏိုဝင္ဘာလ (၁၉) ရက္ေန႔၌ ေျပာၾကား
ခဲ့သည္။
Copy from
http://www.phophtawnews.org/burmese/index.php/news/internal-news/item/1252-kio.html

ခါရာေတာင္မွာ အေျခစိုက္တဲ့ အစိုးရ တပ္ဖက္က ပစ္ခတ္တာလို႔ ကခ်င္ၿငိမ္းခ်မ္းေရး အက်ဳိးေဆာင္အဖြဲ႔ PCG က ဦးလမုိင္ဂြမ္ဂ်ာက ေျပာ ပါတယ္။
"အခ်ိန္ကေတာ့ ၁၂ နာရီ မိနစ္ ၂၀ မွာ ခါရာေတာင္ကေနၿပီးေတာ့မွ လတ္နက္ႀကီီးနဲ႔ လွမ္းပစ္တာေပ့ါေလ။ အဲ့ဒီမွာ ခါရာေတာင္မွာ ထိုင္ေနတဲ့ စစ္တပ္ေပါ့၊ လွမ္းပစ္တဲ့အခါက်ေတာ့ KIA ရဲ႕ ဗိုလ္ေလာင္းသင္တန္း
ေက်ာင္းမွာ သူတို႔ စုေဝတဲ့ေနရာမွာ လာက်လို႔ အဲ့ဒီမွာ သူတို႔နဲ႔လူ ၂၀ ဦးေသၿပီးေတာ့ ၁၅ ဦး ဒဏ္ရာရသြား
တယ္။ သိရတယ္ဗ်၊ က်ေနာ္တို႔ဘက္ကို အေၾကာင္းၾကားလာတယ္၊ က်ေနာ္တို႔ ပဋိပကၡၿငိမ္းခ်မ္းေရးအဖြဲ႔ကို
တင္ျပခိုင္းတယ္၊ န.ပ.ခ တိုင္းကို တင္ျပခိုင္းတယ္"

Copy from
http://www.rfa.org/burmese/news/kio-gun-20die-kachin-11192014095904.html



ဗမာစစ္အစုိးရ နားလည္လက္ခံတဲ့ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးဆိုတာ အဲဒါပဲ။


က်န္းမာခ်မ္းသာၾကပါေစ။

မင္းစိုးစံ
(အေ၀းေရာက္ ကရင္ဒုကၡသည္စခန္း)

Tuesday, November 18, 2014

ဓါတ္ပုံမွေျပာေသာ စကားမ်ား


ဓါတ္ပုံမွေျပာေသာ စကားမ်ား

By မင္းစိုးစံ
November 18, 2014
Tuesday

ေမာင့္သူငယ္ခ်င္းရဲ့ သမီးေတြ
ထီးေဆာင္းၿပီး ေက်ာင္းတက္ေနခ်ိန္မွာ

ေမာင္နဲ႔မရဲ့သမီးေလးခမ်ာ
လမ္းေဘးမွာ ပန္းေရာင္းေနရရွာတယ္ေမာင္။


ငါး၊ပုဇြန္ခြံေတြ ေမာင္ခြါေနခိုက္

ေစာင္းပိုက္ၿပီး သီခ်င္းၿငီးေနတာ
ေမာင့္သူငယ္ခ်င္းပါေမာင္။


ေမာင့္သူငယ္ခ်င္းရဲ့ ဇနီးမယား
ကမၼဌာန္းတရား စီးျဖန္းေနခ်ိန္မွာ


ေမာင့္ခ်စ္ဇနီး က်မ
ဘိန္းမုန္႔ေရာင္းေနရတယ္။


ေမာင့္ေမေမ က်မေယာကၡမ
လမ္းခြမွာအေၾကာ္ေၾကာ္ေနတုန္း

ေပ်ာ္မဆုံးတဲ့ ေမာင့္သူငယ္ခ်င္းမိသားစု
ဘုရားဖူးထြက္ၾကေလရဲ့။


ေမာင့္သူငယ္ခ်င္းရဲ့သမီး
ဘြဲ႔ယူမယ့္ေန႔မွာေတာ့

ေမာင္နဲ႔မတို႔ရဲ့သမီးေလးခမ်ာ
သနပ္ခါး ေသြးေပးေနရရွာတယ္ေမာင္။



လူသားတိုင္းကိုခ်စ္ေတာ္မူေသာ ထာဝရဘုရားသၡင္ မညီမွ်တဲ့ေလာကႀကီးထဲမွာ မတူညီႏိုင္ၾကတဲ့ ဘဝေတြ
အတြက္ တန္ခိုးေတာ္အဟုန္နဲ႔ အလုံးစုံျပဳျပင္ေပးေတာ္မူပါ တပည့္ေတာ္ရင္ထဲ မၿပဳံးမရႊင္ႏိုင္တဲ့အျဖစ္ မရွိခ်င္
ေတာ့လို႔ပါ။

မင္းစိုးစံ
(အေဝးေရာက္ ကရင္ဒုကၡသည္တဦး)

ဓာတ္ပံုမွေၿပာေသာ စကားမ်ားတင္ မဟုတ္ပါဘူး။
ရင္ထဲကေနမ်က္ရည္က် မိတယ္။
ဒါကၽႊန္ေတာ့ ဘ၀ဘဲ။
ဘာေတြလုပ္မွ ကၽႊန္ေတာ္တို. ကရင္ေတြ သူတို.လို ေနႏုိုင္ရမွာလဲ...။
 စာေတာ့မေရးတက္ဘူး။
ႏွလံုးသားက ဒီပိုစ္. ကို ဖတ္ဒါနဲ.တင္ မ်က္ရည္မဆယ္ႏုိင္ေအာင္က်တယ္။

ကိုယ့္သမိုင္း ကိုယ္ေရး လက္ေရးေတာ့ လွပါေစ...။
ကိုယ့္သမိုင္း ကိုယ္ေရး သူမ်ားလည္း ဖတ္လို႔ရပါေစ...။
ဓာတ္ပံုေတြေရာ စာသားေတြေရာ ၾကည့္ျပီး နာက်င္ခံစားမိပါတယ္ရွင္။

မွတ္ခ်က္ အသိမိတ္ေဆြ တစ္ေယာက္က က်ဳပ္ေရးတဲ့ ကဗ်ာေတြကို အဂၤလိပ္လို ဘာသာျပန္မယ္ေျပာၿပီး
အဲဒီ ကဗ်ာလိုလို စာလိုလို ဘာမွန္းမသိတဲ့ စာတိုေပစကို ရွာေပးပါေျပာလို႔ လြန္ခဲ့တဲ့ ၃ႏွစ္ေလာက္က ေရး
ထားခဲ့တာေလးကို ျပန္ရွာၾကည့္ေတာ့ Comment ေတြကိုပါ ေရးထည့္ေပးလိုက္ပါတယ္။
၀င္ၾကည့္တဲ့အႀကိမ္ေပါင္း ၂၅ႀကိမ္ပဲရွိပါတယ္။

က်န္းမာခ်မ္းသာၾကပါေစ။

မင္းစိုးစံ
(အေ၀းေရာက္ ကရင္ဒုကၡသည္တဦး) 

Monday, November 17, 2014

တို႔ဟူးသုပ္ေၾကာင့္ ရရွိလိုက္ေသာ တလေပါ့ဟင္းတစ္ခြက္

မယ္ဇလီရြက္ ႏွင့္ အဖူးမ်ား

တို႔ဟူးသုပ္ေၾကာင့္

ရရွိလိုက္ေသာ တလေပါ့ဟင္းတစ္ခြက္

November 17, 2014
Monday

By မင္းစိုးစံ

သူငယ္ခ်င္း မေန႔ည ႏွင္းေတြတအားက်လို႔ အပူခ်ိန္ အႏႈတ္၂ဒီဂရီေအာက္မွာ မင္းအရက္ထြက္၀ယ္တယ္တဲ့
အဲဒီလို၀ယ္အၿပီးျပန္အလာမွာ မင္းကို ကားတစ္စီးက ၀င္ေအာင္းေတာ့မလိုလိုျဖစ္သြားလို႔ ႏွင္းပုံႏွင္းခဲေတြ
ေပၚ လဲက်သြားတယ္ဆိုတဲ့သတင္း ငါၾကားရတာစိတ္မေကာင္းဘူး။
အဲဒါပဲသူငယ္ခ်င္း အစားမေတာ္ တစ္လုတ္ အသြားမေတာ္ တစ္လွမ္း ဆိုတာ။
မင္းကိုသာငါက ဆုံးသလိုလို ဆရာႀကီးလုပ္သလိုလို ေျပာေျပာေနတာ၊ ငါလည္း တိုက္တိုက္ဆိုင္ ႏွင္းေတြ
တဖြဲဖြဲက်ေနတဲ့မနက္မွာ တိုဟူးသုတ္ လုပ္စားခ်င္လို႔ အြန္လိုင္းေပၚက ဆရာေတြေရးတဲ့အတိုင္း ပဲကိုအမႈန္႔
ႀကိတ္ၿပီး ေရနဲ႔ေဖ်ာ္၊ အတုံးအခဲေလးေတြမရွိေအာင္ ေခ်။ ပဲမႈန္႔တဆ ေရႏွစ္ဆနဲ႔က်ိဳတာေပါ့။
ၿပီးလည္းၿပီးေရာ ေအာက္ကပုံအတိုင္း တို႔ဟူးအျပားႀကီးျဖစ္သြားတယ္။

ပဲ၀ါျခမ္းကိုအမႈန္႔ႀကိတ္၊ ေရနဲ႔ေဖ်ာ္၊ က်ိဳအၿပီး ျမင္ရတဲ့ တို႔ဟူး

မန္းက်ည္းမွည့္ရည္ေတြစိမ္၊ ခ်င္း(ဂ်င္း)ကိုေထာင္း အရည္ၫွစ္ မန္က်ည္းမွည့္ရည္ထဲ ေရာထည့္။
ၾကက္သြန္ျဖဴေထာင္း မန္က်ည္းမွည့္ရည္နဲ႔ေရာ။
ဆားထည့္ ေမႊ။
အဲဒီလိုလုပ္ေနတုန္း အျပင္ကျပန္ေရာက္လာတဲ့ ငါ့အိမ္ရွင္မ ငါ့ကို ပြမ္ပါေရာကြာ။
သူက ထိုင္းၾကက္သားလက္သုပ္ သုပ္စားဘို႔ စီစဉ္ထားတာ။
အေမႊးအႀကိဳင္ေတြစုံေနတာပဲ၊ ဟင္းရြက္ေတြလည္း အစုံေပါ့ကြာ။

"ရွင္ ဘာလုပ္ေနတာလဲ"
"ျမင္တဲ့အတိုင္းပဲ"
"ဒါက ဘာလုပ္ဘို႔တုန္း"
"အခုလို ခ်မ္းခ်မ္းဒီးဒီးအခ်ိန္မွာ အဖန္ရည္ခါးခါးေလးနဲ႔ တြဲေသာက္ခ်င္လို႔"
"ၾကက္သားသုပ္ စားဘို႔ေစ်းသြား၀ယ္တာ ရွင္မသိဘူးလား"
"ေတာ္ေတာ့။ မနက္ေစာေစာစီးစီး စကားမမ်ားခ်င္ဘူး"
"ဘာေျပာတယ္။ မနက္ေစာေစာစီးစီး ဟုတ္လား။ ေန႔လည္ပိုင္းေရာက္ေနၿပီ။ အိပ္ရမယ့္အခ်ိန္မအိပ္။
ႏိုးရမယ့္အခ်ိန္မႏိုး။ က်န္းမာေရးလည္း ဂ႐ုမစိုက္။ စားခ်င္တာစား။ ေသာက္ခ်င္ရာ ေသာက္။
စိတ္ညစ္တယ္။"
ငါလည္း ဆက္မေျပာခ်င္ေတာ့ဘူး။ အိမ္ေရွ႕ဧည့္ခန္းဘက္ထြက္လာၿပီး သတင္းနားေထာင္ေနလိုက္တယ္။
ငါ့အိမ္ရွင္မ ဧည့္ခန္းထဲလိုက္လာတယ္။ မန္က်ည္းမွည့္ခ်ဉ္ရည္ပန္းကန္လုံးကို ကိုင္ရင္း
"ဒါေတြက ဘာလုပ္မလို႔လဲ"
"တို႔ဟူး သုပ္ဘို႔"
"ရွင္ဟာေလ အစားဆိုလ်င္ ငမ္းငမ္းတက္။
ဟိုလြန္ခဲ့တဲ့အပါတ္တုန္းကလည္း ၀က္သားကင္ စားဘို႔ဆိုၿပီးကင္လိုက္တာ အကုန္လုံးအမိႈက္ပုံးထဲေရာက္
ကုန္တယ္။
ဒီပဲလည္း အမိႈက္ပုံးနဲ႔ ႏွစ္ပါးသြားမွာေသျခာတယ္"
အဲဒီလိုလာေျပာေတာ့ ငါလည္း မင္းအေပၚက ျမင္ရတဲ့ဓါတ္ပုံထဲက တို႔ဟူးျပားနဲ႔အတူ အခ်ဉ္ရည္ေတြကိုပါ
အမိႈက္ပုံးထဲ ေဒါသနဲ႔သြန္္ပစ္လိုက္တယ္။
ငါ့အိမ္ရွင္မ ငိုပါေရာကြာ။

အဲဒါေျပာတာ အစားမေတာ္ တစ္လုတ္၊ အသြားမေတာ္ တစ္လွမ္း ဆုိတာ။
ငါ့အိမ္ရွင္မ ထိုင္းၾကက္သားသုပ္ မသုပ္ေတာ့သလို ဘာဆိုဘာမွ် မခ်က္ေတာ့တာ။
ငါလည္း ဆာေနၿပီဆိုေတာ့ မေန႔က လက္က်န္ ဆန္ျပဳတ္အျဖဴထည္ကိုယူ၊ ၾကက္သားနဲ႔ ဟင္းရြက္ေရာေၾကာ္
ထားတဲ့လက္က်န္ဟင္းေတြထဲက ၾကက္သားေတြကိုထုတ္။ ဆန္ျပဳတ္နဲ႔ေရာၿပီး မယ္ဇလီရြက္နဲ႔ေမႊၿပီး တာလ
ေပါ့ခ်က္ပစ္လိုက္တယ္။
စပါးလင္၊ င႐ုတ္ေကာင္းမႈန္႔၊ ၾကက္သားကို ႏို႔ဆီလို ပ်စ္ခဲေအာင္လုပ္ထားတဲ့ Cream of Chicken ေတြနဲ႔ တြဲ
ခ်က္လိုက္တာ အဆင္ေျပတယ္ေဟ့။
အားလုံးခ်က္ျပဳတ္ၿပီးေတာ့ ငါ့အိမ္ရွင္မကို ျပန္ေခ်ာ့ရတာေပါ့။
အဆင္သင့္ျဖစ္ၿပီ ထမင္းစားမယ္လို႔ေခၚၿပီး ပဲလက္သုပ္ သုပ္ခိုင္းလိုက္တယ္။ ပထမေတာ့ မူေနတာေပါ့ကြာ။
ေနာက္ေတာ့လည္း လင္နဲ႔မယား လွ် ာနဲ႔သြား ဆိုသလိုေပါ့။ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးရသြားတယ္။

ဒီေနရာမွာ ဘာေၾကာင့္ၿငိမ္းခ်မ္းေရးရသြားသလဲဆိုတာ ငါေျပာျပမယ္။
ငါတို႔ဇနီးေမာင္ႏွံမွာ ၂၀၁၃ခု ပထမဆုံးလမွာပဲ၊ အစားအေသာက္နဲ႔ ပတ္သက္လို႔ သေဘာတူထားတာ တခု
ရွိတယ္။ အဲဒါက ဘာလဲဆိုေတာ့ က်န္းမာေရးနဲ႔ညီတဲ့အစားအေသာက္ကို လုံလုံေလာက္ေလာက္စားၾက
မယ္။ ခ်က္ၿပီးလို႔ စားလို႔မကုန္တဲ့ ထမင္းလက္က်န္၊ ဟင္းလက္က်န္ေတြကို သြန္ပစ္တာမ်ိဳး မလုပ္ေၾကး။

အဲဒီေတာ့ မေန႔ညေနပိုင္းက ၾကက္သားနဲ႔ဟင္းရြက္ေၾကာ္နဲ႔ ဆန္ျပဳတ္အျဖဴထည္ ကို တာလေပါ့ျဖစ္ေအာင္
ခ်က္ျပလိုက္တဲ့အတြက္ သူ႔စိတ္ထဲေက်နပ္သြားတာ။ ငါက လက္က်န္ဟင္းေတြဆို သြန္ပစ္တာ။
သြန္မပစ္ဘူး ဆိုလ်င္ေတာင္ မစားဘူး။ အသစ္ထပ္ခ်က္တာ။
ဒုကၡသည္စခန္းမွာ ေနခဲ့ရတုန္းက မ၀ေရဆာေလးနဲ႔ အသက္ရွင္ရတာကို အတိုးခ်ၿပီးစားမယ္၊ ဘာျဖစ္လဲ။
ဆိုတဲ့စိတ္ေပါ့။
အခုဆိုလ်င္ ေရကိုေတာင္ေခြၽေခြၽတာတာသုံးဘို႔ ဆိုၿပီး ငါ့ေျမးေလးေတြ ေက်ာင္းက ပညာေပးလက္ကမ္းစာ
ေစာင္ေတြ ယူလာၿပီး ျပန္ေျပာျပေနတာ သတိထားမိတယ္။
ငါတို႔ဇနီးေမာင္ႏွံႏွစ္ေဖၚ အစားအေသာက္ကို ေခြၽတာတယ္ဆိုတာ သူေဌးျဖစ္ဘို႔၊ ကုမၸဏီေထာင္ဘို႔ မဟုတ္
ပါဘူး။ လွဴဘို႔တန္းဘို႔ ေလာက္ပါ။ ငါတို႔အေျခအေနကလည္း အေမရိကန္ထီ(Power ball) မေပါက္သမွ် သူ
ေဌးႀကီးျဖစ္ဘို႔ မရွိႏိုင္ပါဘူး။

အခုလို နည္းနည္းေလး သတိထားၿပီး စားလိုက္႐ုံေလးနဲ႔ လွဴဘို႔ေငြစေလးေတြ ျဖစ္လာတယ္။
ဥပမာျပရလ်င္ ငါ့စာသင္ခန္းေလးက ကေလးေတြအတြက္ မုန္႔ပဲသားရည္စာေတြ၀ယ္ေကြၽးႏိုင္တယ္။
သူတို႔အတြက္ စာသင္တဲ့အခါမွာ လိုအပ္တဲ့စာရြက္စာတမ္းေတြကို ကူးယူဘို႔ လိုအပ္တဲ့ စာရြက္၊ ေဆး၊ စတဲ့
ဟာေတြကို ၀ယ္ထည့္ႏိုင္တယ္။

ငါခ်က္ထားတဲ့ တာလေပါ့က ပူပူ၊ ခါးခါးႀကီး။

မင္းၿမီးၾကည့္လိုက္စမ္းပါဦး။ မင္းေသာက္မယ့္ အရက္နဲ႔ လိုက္ဘက္ပါ့မလား။
ကဲသူငယ္ခ်င္း မင္းလည္း အရက္ကေလးနည္းနည္းေလွ်ာ့ၿပီး အလွဴမလုပ္ခ်င္ဘူးလား။
ေအာက္မွာ ငါ့ေျမးေလးေတြ စာအံသံေလး မင္းနားေထာင္ၾကည့္။ လွဴခ်င္တန္းခ်င္စိတ္ေလး၀င္လာၿပီ ဆိုလ်င္
ငါ့စာသင္ခန္းေလးထဲမွာ ဘာလိုအပ္ေနသလဲ ဆိုတာ လာၾကည့္။ အဲဒီထဲက မင္းတတ္ႏိုင္တဲ့ ခဲတံလား၊ စာ
အုပ္လား၊ စားပြဲခုံပုေလးလား၊ ေက်ာက္သင္ပုံးလား။ လွဴခ်င္သပ ဆိုလ်င္ေပါ့။
တခုေတာ့ရွိတယ္။ မင္းအရက္ေသာက္မယ့္ ပိုက္ဆံထဲကဆိုလ်င္ ပိုၿပီးေကာင္းတာေပါ့ကြာ။



သူငယ္ခ်င္းေရ ေတာ္လွန္ေရးသမားမွန္လ်င္ ေတာ္လွန္ေရးသတိဆိုတာ အၿမဲရွိေနဘို႔လိုအပ္တယ္။
အဲဒါမွ ေနရာတိုင္းမွာ ေတာ္လွန္ေရးလုပ္ဘို႔ လိုအပ္တယ္ဆိုတာ သိႏိုင္လိမ့္မယ္။
ဘာေၾကာင့္လည္းဆိုေတာ့ ငါတို႔ပတ္၀န္းက်င္ရဲ့ ေနရာတိုင္းမွာ ေဖါက္ျပန္ေရးသမားေတြ ရွိေနလို႔ပဲ။

က်န္းမာခ်မ္းသာၾကပါေစ။

မင္းစိုးစံ
(အေ၀းေရာက္ ကရင္ဒုကၡသည္တဦး) 


    

Friday, November 14, 2014

ေနာက္ဆံုးအနည္းဆံုး အာဖရိက

ၿမိဳ႕ေတာ္ Ouagadougou
Source photos from http://www.google.com/images

November 14, 2014
Friday

ေနာက္ဆံုးအနည္းဆံုး အာဖရိက

( မူရင္း- အေရွ႕မိုးေကာင္ကင္ ဘေလာ့ဂ္မွ )
18 May, 2010
(၁)

ၿမိဳ႕ေပၚလမ္းမေတြမွာ အမွိုက္သိမ္းဖို႕ေမွာင္နဲ႔မဲမဲဲ သူမအိပ္ရာထၿပီးေနာက္။
နွစ္ေဒၚလာထက္ နည္းတဲ့ေငြနဲ႔ အစားအေသာက္ဝယ္ဖို႔ သူမနွစ္နာရီေလာက္ လမ္းေလွ်ာက္ၿပီးေနာက္။
ပူျပင္းတဲ့ မြန္းတည့္ေနမွာ သူမနွစ္နာရီေလာက္ ခ်က္ျပဳတ္ၿပီးေနာက္။
ဖန္တာလင္ဂနီဟာ သူ႔ မိသားစုအတြက္ တစ္ေန႔တာရဲ့ တစ္နပ္ထဲေသာထမင္းပြဲကို ျဖည့္စည္းေပးခဲ့တယ္။

ဦးစြာ သူမဟာ သစ္ရြက္ ငါးေျခာက္နဲ႔ ျပာမႈန္႔တို႔ ခပ္ထားတဲ့ ေျပာင္းႏွစ္မုန္႔ျပားတစ္ဒယ္ကို ကေလးငယ္ ၁၁
ေယာက္အတြက္တည္တယ္။
ကေလးေတြက လက္ဗလာနဲ႔ ဖဲ့စားၾကတယ္။
ဒီေနာက္ သူ႔ေယာက်ာ္းအတြက္ တစ္ဒယ္တည္တယ္။
ကေလးႀကီး တစ္ဒါဇင္အတြက္ နွစ္ဒယ္တည္တယ္။
လူတိုင္းအတြက္ၿပီးမွ ေနာက္္ဆံုးသူ႕အတြက္ တစ္ဒယ္တည္တယ္။
သူမဟာ အၿမဲတမ္း ေနာက္ဆံုးမွစားတယ္။

အစားအေသာက္ေဈးေတြ နွစ္ဆနီးပါးတက္မလာခင္ လြန္ခဲ့တ့ဲနွစ္က လင္ဂနီဟာ တစ္ေန႔သံုးနပ္ကို အသား
ဆန္ ဟင္းသီးဟင္းရြက္တို႔နဲ႔ စားနိုင္တယ္။
ယခုအခါမွာေတာ့ မုန္႔ျပားသက္သက္ ပလုပ္ပေလာင္း နွစ္လုပ္စာနဲ႔ ေနာက္ေန႔အထိခံေအာင္ေနၾကရတယ္။
ႏႈတ္ခမ္းသားနီေနတဲ့ မ်က္လံုးမ်ားကိုပြတ္လိုက္ၿပီး ေျမႀကီးေပၚက်ေနတဲ့ သစ္ရြက္ညြန္႔တစ္ခက္ကို ေကာက္
ဝါးၿပီးေနာက္ လင္ဂနီဟာ သူမရဲ့ ေနာက္ဆံုးမုန္႔တစ္ဖဲ့ကို ကေလးေတြကို ေကြၽးလိုက္တယ္။
"ငါမဆာဘူး"လို႔ သူမကေျပာတယ္။

Source photos from http://www.google.com/images

အေနာက္အာဖရိကရဲ့အလယ္မွာရွိတဲ့ ဘာကီနာဖာဆို Burkina Faso လို ဆင္းရဲတဲ့နိုင္ငံမွာ ထမင္းစားခ်ိန္
ဟာ အမ်ိဳးသမီးမ်ားကို ပူပင္ေသာကေရာက္ေစတယ္။
သူတို႔ဟာ အစားအစာ ရွာရတယ္၊ ေရခပ္ရတယ္၊ ေဈးသြားရတယ္၊ ထမင္းခ်က္ရတယ္။
ဒါေပမဲ့ စားခ်ိန္တန္တဲ့အခါ ေယာက္်ားနဲ႔ကေလးမ်ားက အရင္စားၿပီး အမ်ိုးသမီးမ်ားက ေနာက္ဆံုးနဲ႔ အနည္း
ဆံုးပဲ စားတယ္။
ကုလသမဂၢ ကမၻာ့စားနပ္ရိကၡာစီမံကိန္း (WFP)ရဲ့ ထုတ္ျပန္ခ်က္အရ ယမန္နွစ္ကအစားအစားနဲ႔ ေလာင္စာ
ေဈးေတြျမင့္တက္လာမႈက အာဖရိက အာရွနဲ႔ လက္တင္အေမရိက တစ္ဝွမ္းမွာရွိတဲ့ လူဦးေရ သန္း ၁၃၀
ေက်ာ္ကို ဆင္းရဲတြင္း နက္သထက္နက္ေစခဲ့တယ္။
ဒါေပမဲ့ သန္းေပါင္းမ်ားစြာေသာ ေယာက္်ားမ်ားနဲ႔ ကေလးမ်ားဟာ ငတ္မြတ္ေနတာမွန္ေသာ္လည္း အမ်ိဳးသမီး
မ်ားဟာ အငတ္ဆံုးနဲ႔ အေရအထူဆံုးျဖစ္တယ္။
"ဒါဟာယဥ္ေက်းမႈျဖစ္ေနတယ္။
ကေလးေတြ ဆာေလာင္လာၿပီ ဆိုရင္သူတို႔ဟာ အေမေတြဆီ သြားၾကတယ္။
အေဖေတြဆီ မသြားဘူး ။
ေနာက္ၿပီး အစားအစာ နည္းနည္းပဲရွိေတာ့ရင္၊ အမ်ိုးသမီးေတြဟာ အနည္းဆံုးစားသူေတြဘဲျဖစ္တယ္"
လို႔ အေထာက္အကူေပးေရး ဝန္ထမ္းေတြက ေျပာတယ္။

ေလာေလာလတ္လတ္ ေလ့လာမႈေတြအရ"ဘာကီနာဖာဆို"ရွိ လူအမ်ားအျပားဟာ သူတို႔ဝင္ေငြရဲ႕ ၇၅%
ေက်ာ္ကို အစားအစာအတြက္ သံုးစြဲၾကရၿပီးက်န္းမာေရး ေက်ာင္းလခ၊ အဝတ္အစားစတဲ့ တျခားလိုအပ္ခ်က္
အတြက္ အနည္းအပါးသာ သံုးစြဲၿပီး ရပ္တည္ေနၾကရတယ္။

(၂)

သံမံတလင္းေပၚမွာအိပ္တဲ့ လင္ဂနီရဲ႕တေန႔တာဟာ မနက္ေလးနာရီ အိပ္ရာထတာနဲ႔ စတင္တယ္။
အေမွာင္ထဲမွာ တိုးတိုးတိိတ္တိ္တ္ အဝတ္လဲတယ္။
သူမ ပတ္ပတ္လည္မွာ ကေလးေတြဟာ အမိုးနိမ့္နိမ့္ေအာက္ သမံသလင္းေပၚမွာ အိပ္ေပ်ာ္ေနၾကတယ္။ ကုလသမဂၢ လူသားဖြံ႕ၿဖိဳးမႈ အညႊန္းကိန္း ၁၇၇ ရွိတဲ့အနက္ အဆင့္ ၁၇၆ ရွိတဲ့ နိုင္ငံတစ္နိုင္ငံအဖို႔ ဒီအေျခအေနဟာ အဆန္းမဟုတ္ပါဘူး။
မနွစ္ကဆိုရင္ လင္ဂနီ အေနနဲ႔ မီးေသးေသးဖိုၿပီး ကာဖီၾကဲၾကဲတစ္ခြက္ေတာ့ ေဖ်ာ္ေသာက္နိုင္ပါလိမ့္မယ္။
ခုအခါမွာေတာ့ ကာဖီၾကဲၾကဲတစ္ခြက္ဟာ ေဈးသိပ္ႀကီးလွတယ္။

Source photos from http://www.google.com/images

ဒီလိုဆိုးဝါးတဲ့ အေျခအေနေၾကာင့္ ေဖေဖၚ၀ါရီမွာ ၿမိဳ႕ေတာ္ Ouagadougou နဲ႔ နိုင္ငံတစ္ဝွမ္းၿမိဳ႕မ်ားမွာ ရိကၡာ
အဓိကရုန္းေတြျဖစ္ပြားလာတယ္။
ကုန္ေဈးနွုန္းႀကီးျမင့္မႈကို ဆန္႔က်င္ၿပီး အစိုးရ အေဆာက္အဦးေတြကို မီးရွို့ဖ်က္္စီးတဲ့အတြက္ လူရာေပါင္းမ်ား
စြာ အဖမ္းခံရတယ္။
လင္ဂနီအတြက္ေတာ့ တိုက္ပြဲဟာ တစ္ေန႔ထက္တစ္ေန႔ ပိုမိုက်ပ္တည္း ခက္ခဲလာတယ္။
ေနမထြက္ခင္ကတည္းက တိုက္ပြဲကစၿပီ။
သူမအသက္ ၅၀ ရွိၿပီဆိုတဲ့ လင္ဂနီဟာ သူ့ေယာက္်ားနဲ႔ ကေလးမ်ား အိပ္ေနတဲ့ အခန္းနွစ္ခန္းပါ တဲအိမ္ကို
ထားခဲ့ၿပီးညစ္ပတ္ေနတဲ့ ၿခံဝင္းကိုျဖတ္ၿပီးေလ်ွာက္လာတယ္။
ညလံုးေပါက္ မိုးရြာထားသျဖင့္ ညစ္ေပေနတဲ့ လမ္းမဟာ ရႊံ႕ေတြဗြက္္ေတြ ထေနတယ္။
ေမွာင္မိုက္တဲ့လမ္းေပၚ နာရီဝက္ေလာက္ လမ္းေလွ်ာက္ၿပီးေနာက္ သူမဟာ အလုပ္ဆင္း သတင္းပို႔တယ္။
ၿမိဳ႕ေတာ္စီမံခ်က္အျဖစ္ ဆင္းရဲတဲ့အမ်ိဳးသမီးမ်ားအတြက္ လမ္းေပၚတံျမက္လွည္း အမိႈက္သိမ္း အလုပ္ျဖစ္တဲ့
အစိမ္းေရာင္အလုပ္တပ္ဖြဲ႕ရဲ႕ အလုပ္ခ်ိန္ဝတ္ အေပၚအကၤ်ီအစိမ္းကို ဝတ္တယ္။
ဒီစီမံကိန္းကဆင္းရဲတဲ့ အမ်ိုးသမီးမ်ားကို ရက္သတၱတစ္ပတ္လွ်င္ ႏွစ္မနက္အတြက္ တစ္ရက္ ၁.၂ ေဒၚလာ
နဲ႔ညီတဲ့ လုပ္အားခကိုေပးတယ္။
လင္ဂနီဟာ ျမက္ေျခာက္တံျမက္စည္းငယ္ႏွစ္ေခ်ာင္းနဲ႔ အမႈိက္သိမ္းလွည္းကို တြန္းၿပီး က်ယ္ေျပာလွတဲ့ လူ
သူကင္းရွင္းတ့ဲလမ္းအတိုင္း ထြက္လာတယ္။
လိေမၼာ္ေရာင္ မႈန္ျပျပလမ္းမီးေရာင္ေအာက္မွာ သူမဒူးက သူမေခါင္းထက္ျမင့္တဲ့အထိ ခါးကို ညြတ္ေကြး
ကာ အမွိုက္လွည္းတယ္။
တရွဲရွဲနဲ႔ တံျမက္စည္းလွည္းသံ ထြက္လာတယ္။
ၾကက္ဖတစ္ေကာင္တစ္ေလ တြန္သံနဲ႔ ညလံုးေပါက္အရက္ဆိုင္က အရက္သမားေတြရဲ့ မၾကာမၾကာ ရယ္
ေမာသံမွအပ ဘာသံမွမၾကားရ။
သူမ တာဝန္က်တဲ့ ကိုက္-၁၅၀ ေလာက္ရွည္တဲ့လမ္းပိုင္းကို သူမ သန႔္ရွင္းေရးလုပ္ရတယ္။
တစ္ဒါဇင္ေလာက္ရွိတဲ့ မ်ဳိးသမီးတပ္ဖြဲ႕ဟာလည္းသူ့အပိုင္းနဲ႔သူ လုပ္ေနၾကတယ္။
ထရပ္ကားတစီးဟာ အရွိန္နဲ႔ေမာင္းလာ ၿပီးသူမမ်က္နွာကို ဖုန္လံုးေတြ လြင့္စင္လာေစတယ္။ သူမစုပံုထားတဲ့ အမႈိက္ပံုကေလးကိုလဲ လြင့္စင္သြားေစတယ္။
သူမေခ်ာင္းဆိုးတယ္၊ ပန္းေရာင္ေခါင္းစည္းပ၀ါနဲ႔ မ်က္နွာကို စည္းလိုက္ၿပီးအမွိုက္ေတြ ျပန္လွည္းတယ္။
ေနထြက္ျပဳလာခ်ိန္အထိ လင္ဂနီဟာ တံျမက္စည္းလွည္းတယ္။
သူမပံုထားတဲ့ အမိႈက္ေတြကို ေဂၚျပားနဲ႔က်ဳံးၿပီး အမိႈက္လွည္းေပၚ တင္တယ္။
ဒါေပမဲ့ အမ်ိဳးသားႀကီးၾကပ္ေရးမွူးက အလုပ္ကို လာစစ္ေဆးတာကို တစ္နာရီေလာက္ ေစာင့္ရတယ္။
သူမအတြက္ လစာေငြ ၁၀ ေဒၚလာေအာက္ ရတယ္။

(၃)

လင္ဂနီ နာရီဝက္ေလာက္လမ္းေလွ်ာက္ၿပီးအိမ္ျပန္ေရာက္တဲ့အခါ အိမ္သားေတြနိုးစျပဳၿပီ။
သူမဟာ အလုပ္ဝတ္ အေပၚအကၤ်ီစိမ္းကို ခၽြတ္ၿပီးဖိနပ္ဘူး အရြယ္ေလာက္ရွိတဲ့ ေဈးျခင္းကိုဆြဲလိုက္တယ္။
ေဈးခ်ိန္ပဲ။
သူမနဲ႔ ေနာက္ထပ္မယားၿပိဳင္နွစ္ဦးအနက္ တစ္ဦးျဖစ္တဲ့ အက္ရွတာ ဇာဂရီ တို႔ အလွည့္က် ေဈးဝယ္ထြက္
တယ္။ သူ့ေယာက်္ားရဲ႕တျခားမယားျဖစ္တဲ့မယားသံုးေယာက္အနက္မယားႀကီးျဖစ္သူမွာမ်က္ေစ့ကြယ္လုနီး ျဖစ္ေန
သျဖင့္ အိမ္မႈကိစၥ မလုပ္နိုင္ေတာ့ပါ။
အာဖရိကေဒသအမ်ားစုမွာမယားအမ်ားမျပားယူတာအဆန္းမဟုတ္ေတာ့ဘူး။
ဒီအိမ္ရဲ႕ အိမ္ဦးနတ္ဟာ အၿငိမ္းစားရဲအရာရွိေဟာင္း တဦးျဖစ္တဲ့ အသက္ ၆၃ ႏွစ္ဟာမာဒို ဇိုရိုမီ ျဖစ္တယ္။
သူ့ရဲ႕ပင္စင္လစာဟာ မိသားစုရဲ႕အဓိကဝင္ေငြျဖစ္တယ္။
ဒါေပမဲ့ သူ့လစာဘယ္ေလာက္ရသလဲဆိုတာ သူ႔မိန္းမမ်ားကို အသိမေပးဘူး။
ကုလသမဂၢ အဆိုအရ လူဦးေရ ၁၅-သန္းအနက္ ၇၅% နီးပါးဟာ တေန႔ ၂-ေဒၚလာေအာက္နိမ့္တဲ့နွုန္းထား
နဲ႔ ေနထိုင္ၾကရတဲ့ ဘာကီနာ ဖာဆိုလို ဆင္းရဲတဲ့ နိုင္ငံတစ္နိုင္ငံအဖို႔၊ အလယ္အလတ္အဆင့္ ဝန္ထမ္းတဦး
ရဲ႕ ပင္စင္လစာဟာ အေတာ္အတန္ ေလွ်ာက္ပတ္မႈရွိပါတယ္။
ဇိုုရိုမီက အလုပ္လုပ္တဲ့ သူ့မယားနွစ္ဦး လစာထုတ္လာတဲ့အခါ တဦးစီထံမွ ဆင့္၆၀ ေဘာက္ဆူး ေတာင္း
ေလ့ရွိတယ္။
သူနွစ္ၿခိဳက္တဲ့ သူ၀ါးေနက် ကိုလာေစ့ ဝယ္ဖို႔ျဖစ္တယ္။
လင္ဂနီ နဲ႔အတူ ဇါဂရီ ဟာ တံျမက္စည္းလွည္းတဲ့ အလုပ္လုပ္ၾကၿပီး၊ သူတို႔ရဲ႕ ေယာက္်ားျဖစ္သူ ဇိုရိုမီက
ေျပာင္းလို အေျခခံရိကၡာဝယ္ဖို႔ ေငြအနည္းအပါးကိုသာ မသဒၶါေရစာ ေပးေလ့ရွိတယ္လို႔ ေျပာတယ္။
မိသားစု အစားအစာအတြက္ အဓိကကုန္က်စရိတ္ကို မယားမ်ားရဲ႕တံျမက္လွည္းလစာမွ က်ခံၾကရတယ္။
ေဈးဝယ္ထြက္ဖို႔ ျပင္ေနစဥ္ လင္ဂနီ ဟာ သူ့ေျခက်င္းဝတ္နဲ႔ ေျခေထာက္ေတြကို ကုန္းၿပီး နွိပ္နယ္ေပးေနရ
တယ္။
ႏွစ္ရွည္လမ်ား အမွိုက္လွည္း ရလို႔ ေျခေထာက္ေတြ နာက်င္ေနတယ္လို႔ သူမကေျပာတယ္။
သူမကိုယ္အေလးခ်ိန္ တစ္ခါမွ ခ်ိန္မၾကည့္ဖူးေပမဲ့ ဝိတ္ေလ်ာ့သြားၿပီး အားနည္းလာတယ္လို႔ သိသိသာသာ
ခံစားရေၾကာင္းေျပာတယ္။
ယခင္လက တံျမက္လွည္းလစာဟာ ကုန္သြားၿပီ၊ သူ့ေယာက္်ားထံ သြားေတာင္းေတာ့ ကုန္မ်ဳိးစံုဝယ္ဖို႔ နွစ္
ေဒၚလာခြဲပဲ ေပးတယ္။
သူ့႔ေယာက္်ားက ၇၅ ဆင့္ထက္ ပိုမသံုးဖို႔နဲ႔ က်န္ေငြကို ေနာက္ေန႔အတြက္ ခ်န္ထားဖို႔ေျပာတယ္။
"မိန္းမေတြဟာ မိသားစုကိုေကြ်းဖို႔ ဆိုတဲ့အလုပ္နဲ႔ ေမြးဖြားလာတာျဖစ္တယ္ " လင္ဂနီ က ရြံ႕ေရအိုင္ကို ပတ္ေလွ်ာက္ရင္းေျပာတယ္။
"ေယာက္က်ားကိုလဲ သူရသင့္တာ ရေစရမယ္၊ ေနာက္ၿပီးကေလးေတြကိုလဲ သူ့ေဝစုနဲ႔သူ ရသင့္တာရေစ ရ
မယ္၊ ဒါေၾကာင့္က်မတို႔ ေလွ်ာ့စားၾကတယ္" ။
လင္ဂနီက မိသားစုထဲက ဘယ္ေယာက္်ားေလးမွ တည္ျငိမ္တဲ့ အလုပ္မရွိဘူးလို႔ ေျပာတယ္။
ဒီဆင္းရဲတဲ့ၿမိဳ႕မွာ အလုပ္ရဖို႔ ခက္ခဲတဲ့အတြက္ ေကာင္ေလးေတြဟာေတာက္တိုမယ္ရ အလုပ္ေတြလုပ္ရင္း
ဒါမွမဟုတ္ ေဘာလံုးကစားရင္း အခ်ိန္ေတြကုန္ၾကတယ္လို႔ ေျပာတယ္။
ေငြအနည္းအပါးရရင္ သူတို႔ဘာသာ မုန္႔စားပစ္တာ ဘီယာေသာက္ပစ္တာပဲလို႔ သူမကေျပာတယ္။

လင္ဂနီ ဟာ အမ်ိုးသမီးေတြြ ကေလးမေလးေတြ ေရာင္းတဲ့ သစ္သီးတန္းနဲ႔ေဖ်ာ္ရည္တန္းကို ျဖတ္ေလွ်ာက္
လာတယ္။
ေယာက္်ားတခ်ဳိ႕က မီးေသြးအိပ္ေတြ ေရာင္းေနေပမယ့္ အမ်ားစုက ေနရိပ္ထဲထိုင္ၿပီး ေလပန္းေနၾကတယ္။ "ေယာက္်ားနဲ႔မိန္းမဟာ သူတို႔ကေလးမ်ားအတြက္ အတူတကြ ရုန္းကန္ရမယ္ " လင္ဂနီ က ေျပာပါတယ္။
"အကယ္၍ ေယာက္်ားလုပ္သူက အဲဒီလိုမလုပ္ရင္ မိန္းမေတြက သူတို႔ဖာသာ ရုန္းကန္ရမွာဘဲ "
လင္ဂနီရဲ႕ေယာက္်ား ကိုရိုမီက ယခုလိုေျပာတယ္။
ေယာက္်ားေတြက ေဈးဝယ္တာ ခ်က္ျပဳတ္တာမွာ မကူညီဘူး၊ ဘာျဖစ္လို႔လဲဆိုေတာ့
"ဒါဟာမိန္းမေတြရဲ႕ အလုပ္ပဲ"။
ဆံုေတြ႔ရတဲ့ ေယာက္်ား အမ်ားလိုဘဲ။
အာဖရိကယဥ္ေက်းမႈကရွင္းရွင္းလင္းလင္း ျပ႒ာန္းထားတာက ေယာက္်ားက အိမ္ျပင္ထြက္ အလုပ္လုပ္ဖို႔နဲ႔
မိန္းမက ကေလးထိန္းခ်က္ျပဳတ္ဖို႔ ျဖစ္တယ္လို႔ သူကေျပာေလရဲ့။
သူဆက္ေျပာတာက ေယာက္်ားေတြဟာ အလုပ္လုပ္ခ်င္ပါတယ္၊ ဒါေပမဲ့ အလုပ္ကရွားတယ္ သူ့မိန္းမေတြ ကို တံျမက္စည္းမလွည္းေစခ်င္ပါဘူး။
ဒါေပမဲ့ "ခုအခါမွာ ဘဝဟာ ပိုအဖိုးတန္တယ္"။
"မနွစ္ကဆိုရင္ က်ြန္ေတာ္တို႔ ေကာင္းေကာင္းစားနိုင္ေသးတယ္၊ အခုေတာ့ ဒါေတြ ေမ့ပစ္လိုက္ပါၿပီ" "က်ြန္ေတာ့္သားေတြ အလုပ္မရွိၾကဘူး၊ ဒီေတာ့ လူ ၂၅ေယာက္ကိုေၾကြးဖို႔ ကၽြန္ေတာ့အေပၚ ပံုက်ေနတာ
ေပါ့ ၊ဒါေၾကာင့္ပဲ မိန္းမေတြတံျမက္စည္းလွဲေနၾကရတာ၊ ကၽြန္ေတာ္တို႔မွာ ဘာမွမရွိဘူး၊ ဒါေၾကာင့္သူတို႔လုပ္
ၾကရတာ၊ ဒါဟာဘဝပဲ "။
ေဈးသြားရင္းနဲ႔ လင္ဂနီ က အက်ည္းတန္တဲ့ သခၤ်ာအေၾကာင္း ရွင္းျပတယ္။
မနွစ္ကဆိုရင္ ၇၅ ဆင့္နဲ႔ မိသားစုကို အသား ဟင္းသီးဟင္းရြက္ ပဲေထာပတ္တို႔နဲ႔အဟာရျဖစ္ေအာင္ ေက်ြး
ႏိုင္ခဲ့တယ္။
အခုအခါမွာေတာ့ အမ်ားႀကီး အဆင့္နိမ့္တဲ့ ဟင္းလ်ာအတြက္ ေငြနွစ္ဆေလာက္ကုန္တယ္။
အေျခခံစားေသာက္ကုန္ေတြ ေဈးနွစ္ဆတက္သြားတယ္။
ဓါတ္ဆီေဈး နွစ္ဆေက်ာ္ တက္သြားတဲ့ အတြက္ ကုန္းတြင္းပိတ္ ဘာကီနာဖာဆို သို႔ အစားအေသာက္သယ္
လာတဲ့ ကုန္ကားေတြ ပို႔ေဆာင္စရိတ္တက္လာလို႔ စားကုန္ေသာက္ကုန္ေတြလဲ ေဈးတက္ကုန္တယ္။
အမဲသားဆိတ္သားက အခု ေဈးသိပ္ႀကီးတယ္၊ ၁.၂၀ ေဒၚလာဖိုးဆိုရင္ နည္းနည္းေလးဘဲရတယ္။
ဒါေၾကာင့္ မိသားစု အေနနဲ႔ အသားလံုးဝ မစားေတာ့ဘူး။
ေဈးသက္သာတဲ့ ငါးေျခာက္ပဲ စားေတာ့တယ္။
အသီးအရြက္ ေျမပဲ နဲ႔ ခ်ဥ္ရည္ဟင္းမလုပ္နိုင္ေတာ့ဘူး။
အခု ဆဟာရေတာင္ပိုင္းမွာ အေလ့က်ေပါက္တဲ့ "ဘိုဘာ"ရြက္ကိုဘဲ သံုးေတာ့တယ္။
ဘိုဘာရြက္ကို နူးနပ္ၿပီးအခ်ဥ္ေပါက္လာေအာင္ လင္ဂနီ ဟာ ပိုတက္စ္ နဲ႔ ျပာ ေရာထားတဲ့ အနွစ္ကိုသံုး
တယ္။
"အရင္ကဆိုရင္ ေငြဟာ တစ္လသံုးေလာက္ၿပီး လက္ထဲအနည္းအပါး က်န္ေသးတယ္။
အခုေတာ့ ေငြရတာနဲ႔ ကုန္တာပဲ"။
ညစာစားတဲ့အခါ အားလံုးစားေသာက္ၿပီးေနာက္ စားစရာနညး္နည္းပဲ က်န္ေတာ့တယ္။
ဒါဟာမိန္းမေတြအတြက္ စားေလာက္ရံုကေလးပါပဲ။
"ကေလးေတြက ထပ္ေတာင္းရင္ က်ြန္မတို႔ သူတို႔ကိုေက်ြးလိုက္တယ္"။
သူမကေျပာတယ္ "ငါတို႔ဟာ အေမေတြပဲ" တဲ့။

(၄)

Source photos from http://www.google.com/images

"ဒါဘဲလား မယူေတာ့ဘူးလား"
"ေလာက္ပါ့ မလား" ဟင္းသီးဟင္းရြက္သည္က လင္ဂနီကို ေမးတယ္။
အိမ္နားက လူစည္တဲ့ေဈးထဲမွာ သူမဟာတိုးေဝွ႔ရင္း ဘိုဘာရြက္ ဆင့္၃၀ ဖိုးဝယ္တယ္။
ေနာက္တစ္ေနရာမွာ ၾကက္သြန္ျဖူဥ ေသးေသးေလးလံုး ဝယ္တယ္။
သူမသြားခါနီးမွာ ေဈးသည္က နားလည္စာနာတဲ့ အျပံဳးနဲ႔ တစ္လံုးအပို ထပ္ေပးလိုက္တယ္။
သူမကေက်းဇူးတင္တဲ့ အျပံဳးနဲ႔ တုန္႔ျပန္ တယ္။
လူအုပ္ထဲ တိုးေဝွ႔ရင္း လင္ဂနီဟာ ငါးေျခာက္ တစ္ထုပ္၊ ဆားအထုပ္ကေလး တစ္ထုပ္၊ အမဲဆီအေခ်ာင္း
ငယ္ နွစ္ေခ်ာင္း၊ ပိုတက္စ္တစ္ထုပ္နဲ႔ ျပာနွစ္တို႔ကို ဝယ္တယ္။
ဆယ္မိႏွစ္အတြင္း သူမေဈးဝယ္လို႔ ၿပီးသြားတယ္။
သူမရဲ႕ တေန႔တာ ဘတ္ဂ်က္ ၇၅-ဆင့္ရဲ႕ နွစ္ဆေလာက္ ကုန္သြားတယ္။

အပူခ်ိန္ ၉၀ ဒီဂရီ ေက်ာ္တဲ့ ေနပူေအာက္မွာ နာရီဝက္ေလာက္ လမ္းေလွ်ာက္ၿပီးအိမ္ျပန္ ေရာက္တဲ့အခါ လင္ဂနီနဲ႔ ဇါဂရီ တို႔ ခ်က္ျပဳတ္ဖို႔ ျပင္ၾကတယ္။
"တကယ္ေတာ့ ဒါထက္ပိုေကာင္းေကာင္း စားခ်င္တာေပါ့။ ဒါေပမဲ့ အားလံုးစားေလာက္ဖို႔အတြက္ ဒါဟာေဈးအသက္သာဆံုးပဲ" လင္ဂနီက ေျပာတယ္။
ခ်က္ျပဳတ္လို႔ နွစ္နာရီေလာက္ အၾကာမွာ သူမဟာ ရနံ့ကင္းတဲ့ ဟင္းလ်ာေျခာက္အိုး ခ်က္ၿပီးသြားခဲ့တယ္။ ပထမအိုးက ေယာက္်ားျဖစ္သူ ဇိုရိုမီ အတြက္ျဖစ္ၿပီးသူ့ထံ သြားပို႔ရတယ္။
သူကတစ္ေယာက္ထဲစားတယ္။
ၿပီးေတာ့ေျပာလိုက္ေသးတယ္ ငိုက္ေတာင္လာၿပီတဲ့။ တျခားအိုးေတြကေတာ့ ကေလးမ်ားအတြက္ပါပဲ။
 ေနာက္ဆံုးအိုးျဖစ္တဲ့ သူ႔ေယာက္်ားထက္ နည္းနည္းေလးပိုႀကီးတဲ့ မုန္႔ျပားအိုးကို လူဆယ္ေယာက္ စားၾကတယ္။
လင္ဂနီ ဇာဂရီ နဲ႔ ကေလးငယ္ရွစ္ေယာက္တို႔ ျဖစ္တယ္။

ေနာက္ဆံုးအိုးကို ဆာေလာင္မြတ္သိပ္ေနတဲ့ အငယ္ေကာင္ ငါးေကာင္ လုယက္မစားမီ လင္ဂနီ က မုန္႔နွစ္
ကိုက္ေလာက္ ယူကိုက္လိုက္တယ္။
အိမ္ေပါက္ဝမွာေတာ့ ကေလးဒါဇင္ဝက္ေလာက္ ဝိုင္းထိုင္ၿပီးထမင္း ဟင္းခ်က္တမး္ ကစားေနၾကတယ္။
အုတ္က်ိဳးအုတ္ပဲ့ေတြနဲ႔ ကစားစရာမီးဖိုလုပ္ၿပီးအမွိုက္ပံုက ေကာက္လာတဲ့ ပလပ္စတစ္ခြက္ အက်ိုးအပဲ့မ်ားနဲ႔ ဟင္းခ်က္ၾကတယ္။
"ငါတို႔ ထမင္းနဲ႔ အသားဟင္း ခ်က္မယ္"။
သူတို႔အေဖ ဇိုရိုမီ က ၾကည့္ၿပီးရယ္တယ္။
ဒီေန႔ရွင္ထပ္စားဦးမလား လို႔ လင္ဂနီ ကေမးေတာ့ " ေအး " လို႔ သူကေျဖတယ္။
 လင္ဂနီ က သူ့ေယာက္်ားကို ညစာ ဆန္နည္းနည္း ျပဳတ္ေကၽြးမယ္လို႔ ေျပာလိုက္တယ္။
အနားမွာရွိတဲ့ သမီးငယ္မ်ားက ၾကားသြားၿပီးေအာ္ၾကဟစ္ၾကတယ္။
" ဘာေျပာတယ္၊ ဘာေျပာတာလဲ" "ဘာလို႔ေျပာတာလဲ ၊ ဆန္လဲမရွိဘဲနဲ႔"။
ဇိုရိုမီ က မခ်ိျပံုး ျပံဳးရင္း မုသားစကား ေျပာတယ္။
"ငါတို႔ စားစရာရွိလာတဲ့တစ္ေန႔၊ ခါးပတ္တင္းေအာင္စားၾကတာေပါ့ကြာ။ ဒါေပမဲ့ အေျခအေန မေကာင္းတဲ့အခါ ေယာက္်ားတစ္ေယာက္အဖို႔ အေတာ္ခက္ခဲပါတယ္ "။
လင္ဂနီ ဟာ ေျပာင္တလင္းခါေနတဲ့ အိုးေဘးမွာ ထိုင္ေနတုန္းဘဲ။သူမရဲ႕ လက္သီးဆုပ္ေလာက္ရွိတဲ့ မုန္႔တစ္တံုးကို ကေလးေတြဝိုင္းလုမစားခင္ ဖယ္ထား လိုက္တယ္။
"တစ္နာရီ နွစ္နာရီ ေလာက္ဆိုရင္ အငယ္ေကာင္ေတြ ငိုလိမ့္မယ္၊ ဒါေၾကာင့္ခ်န္ထားရတာ" လို႔ သူမကေျပာတယ္။
သူမအသံဟာ တိုးတိတ္ညင္သာ လွတယ္။

သူမဟာ ေျမနီမႈန္႔ေတြကိုငုံ႔ၾကည့္ရင္း ေျပာလိုက္တယ္။
"က်မ သိပ္ဝမ္းနည္းတယ္"
"က်မ တအားစဥ္းစားတယ္"။။

[Africa's Last and Least by Kevin Sullivan. The Washington Post, July 20, 2008.]
 ျမစမ္းေအး

Make Money at : http://bit.ly/adflywin

Copy from http://myanmarinmalaysia.blogspot.com/2010/05/blog-post_18.html

Wednesday, November 12, 2014

Kansas ေက်ာင္းသူႏွစ္ဦး ႏွစ္ရက္ျခားၿပီး ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ေသေၾကာင္းႀကံစည္သြားၾကျခင္း

source photo from http://www.google.com/images

အသက္ ၁၆ႏွစ္အရြယ္ Kansas ေက်ာင္းသူႏွစ္ဦး

 ႏွစ္ရက္ျခားၿပီး

ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ေသေၾကာင္းႀကံစည္သြားၾက

November 12, 2014
Wednesday

Olathe Northwest အထက္တန္းေက်ာင္းက ေက်ာင္းသားေက်ာင္းသူအားလံုးအတြက္ တနလၤာေန႔ဟာ
စိတ္ေျခာက္ျခားစရာအေျခအေနကို ရင္ဆုိင္ဖုိ႔ ျဖစ္လာခဲ့ပါတယ္။
အတန္းေဖာ္ ေက်ာင္းသူႏွစ္ဦး Ciara Webb နဲ႔ Cady Houshတုိ႔ဟာ ရက္ပုိင္းေလးျခားၿပီး ေရွ႕ဆင့္ေနာက္
ဆင့္ ကိုယ့္ကုိယ္ကိုယ္ အဆံုးစီရင္ခဲ့ၾကတာမုိ႔ ေက်ာင္းသား၊ ေက်ာင္းသူအားလံုးဟာ တုန္လႈပ္မႈေတြ ျဖစ္ၾက
ရပါၿပီ။

အသက္ ၁၆ႏွစ္သာ ရွိေသးတဲ့ Ciara Webb ဟာ ေသာၾကာေန႔ ေန႔လည္ပိုင္းေလာက္မွာ သူ႔အိမ္မွာသူ ေသ
ေၾကာင္းႀကံခဲ့တာလို႔သိရၿပီး အဲ့ဒီအတြက္ မိသားစု၀င္ေတြေရာ ေက်ာင္းက ေက်ာင္းသူ၊ ေက်ာင္းသား၊ ဆရာ
ေတြကပါ ၀မ္းနည္းပူေဆြးခဲ့ၾကရပါတယ္။
အဲ့ဒီအတြက္လည္း အသုဘအခမ္းအနားမွာ သူမပတ္ပတ္လည္ ဖေယာင္းတုိင္ေတြထြန္းညွိၿပီး ဆုေတာင္း
ေပးခဲ့ၾကပါေသးတယ္။

source photo from http://www.google.com/images 

သူမရဲ႕ သူငယ္ခ်င္းလည္းျဖစ္၊ soccer ကစားေဖာ္ ကစားဖက္လည္းျဖစ္တဲ့ Cady Housh က သူမသူငယ္
ခ်င္းဆံုးသြားတာကိုသိသိခ်င္းမွာပဲ "ငါ့ရဲ႕ေစာက္သံုးမက်တဲ့ဘ၀ႀကီးအတြက္ အဆိုး၀ါးဆံုးသတင္းပတ္ပဲ" လို႔
tweet လုပ္ထားခဲ့ၿပီး Instagram မွာ သူမတုိ႔ႏွစ္ဦးအတူရိုက္ထားတဲ့ ဗီဒီယုိေလးကို တင္ခဲ့ပါတယ္တဲ့။
အဲံဒီဗီဒီယိုမွာ "soccer ရာသီကေတာ့ နင္မပါရင္ အရင္လို ျဖစ္မွာမဟုတ္ေတာ့ဘူး" လုိ႔ caption ထိုးထားပါ
တယ္။ ႏွစ္ရက္အၾကာမွာေတာ့ Housh ဟာ ရထားေရွ႕ခုန္ခ်ၿပီးကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ေသေၾကာင္းၾကံသြားတဲ့
အေၾကာင္း အားလံုးသိရွိလုိက္ရတာပါပဲ။

source photo from http://www.google.com/images 

အတန္းေဖာ္ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားဟာ ဒီသတင္းသိလိုက္ရတဲ့အခါ ေက်ာင္းမလာတဲ့သူက မလာ၊ ငိုတဲ့သူက
ငို ျဖစ္ကုန္ၾကၿပီး ေတာ္ေတာ္လည္းတုန္လႈပ္သြားၾကတယ္လုိ႔ တာ၀န္ရွိ ဆရာ၊ ဆရာမေတြက ဆုိပါတယ္။
ေက်ာင္းအုပ္ဆရာႀကီးက မိဘေတြဆီ ထပ္တူ၀မ္းနည္းရေၾကာင္းစာလႊာေတြ ပို႔ေပးခဲ့တဲ့အျပင္ ေက်ာင္းသား၊
ေက်ာင္းသူေတြအားလံုး ပူေဆြးေသာကေရာက္ေနရျခင္းမွ အျမန္ဆံုးသက္သာသြားေအာင္ အားေပးစကား
ေတြ ေျပာေပးေနရတယ္လို႔ သိရပါတယ္။

Ref:cosmopolitan.com

Copy from http://www.trend.com.mm/2014/11/13/news-4874

တီက်စ္၌ ကေလးတစ္သိန္းလွ်င္ ၅၁၀၀ ခန္႔ ေရာဂါျဖစ္ေန


တီက်စ္၌ ကေလးတစ္သိန္းလွ်င္

၅၁၀၀ ခန္႔ ေရာဂါျဖစ္ေန

By ေတာင္ပိုင္းသား (ျမစ္မခ)

ရွမ္းျပည္နယ္ေတာင္ပိုင္း၊ ပင္ေလာင္းၿမ့ိဳနယ္ခြဲ၊ တီက်စ္ေက်းရြာ၌တည္ရွိေသာ ေက်ာက္မီးေသြးစက္႐ုံမွ ထြက္
ရွိသည့္ ေက်ာက္မီးေသြး ျပာမႈန္႔မ်ားသည္ ေလႏွင့္အတူ တီက်စ္ရြာသို႔လႊင့္ပါလာ ခင္းေၾကာင့္ ေဒသခံမ်ား
က်န္းမာေရး ထိခိုက္ေနၾကျခင္းျဖစ္ၿပီး ထိုျပာမႈန္႔မ်ားေၾကာင့္ တိရစၦာန္မ်ား၏မ်ဳိးပြားျခင္းကိုလည္း ထိခိုက္လ်က္
ရွိသည္ဟု ေဒသ,ခံတို႔က ဆိုသည္။

“ေက်ာက္မီးေသြးျပာေတြက ေလတိုက္တုိင္း ကၽြန္ေတာ္တို႔အိမ္ေတြေပၚကို က်လာတယ္။
ေနရတာအဆင္မေျပဘူး။
ဒီလိုျဖစ္တာ စက္႐ုံစလည္ပတ္တဲ့ ႏွစ္ကတည္းကပါ။
အခုဆို မီးေသြးျပာေတြက်တဲ့အိမ္က၀က္ေတြဆိုရင္ သားေတာင္မေပါက္ႏိုင္ေတာ့ဘူး။
ေမြးလို႔လည္းမရေတာ့ဘူး”
ဟု ေဒသခံတစ္ဦးက ေျပာသည္။

ေက်ာက္မီးေသြးတြင္ မာက်ဴရီ၊ ခ႐ို မီယမ္၊ ဆယ္လီနီယမ္တို႔ ပါ၀င္ၿပီးထပ္မံ ပါ၀င္သည့္ မိုလီဒီနမ္အဆိပ္တစ္
မ်ဳိးေၾကာင့္ တိရိစၧာန္မ်ား ႀကီးထြားမႈေႏွးျခင္း၊ ကိုယ္အေလးခ်ိန္မျပည့္ဘဲေမြးဖြားျခင္းတို႔အျပင္ မ်ဳိးမပြားႏုိင္ျခင္း
တို႔ ျဖစ္ႏုိင္သည္ဟု တိရစၦာန္ဆရာ၀န္တစ္ဦးက ဆိုသည္။
“ေက်ာက္မီးေသြးျပာေတြထဲပါေနတဲ့ မိုလီဒီနမ္ကေတာ့ တိရစၧာန္ေတြရဲ့သားေပါက္ႏႈန္းနဲ႔ ႀကီးထြားႏႈန္းကို
ဒုကၡေပးတယ္လို႔ ေဆးပညာမွာ ပါရွိတယ္”
ဟု အဆိုပါ တိရစၦာန္ေဆးကုဆရာ၀န္က အတည္ျပဳေျပာၾကားသည္။

ေက်ာက္မီးေသြးစက္႐ုံမွထြက္ရွိေသာ ႏိုက္ထ႐ိုဂ်င္ေအာက္ဆိုဒ္မ်ားသည္ ၉၇ရာခိုင္ႏႈန္းထုတ္လုပ္လ်က္ရွိကာ
ယင္းဓာတ္ေငြ႔သည္ ကေလးမ်ား၏ အသက္႐ွဴလမ္းေၾကာင္းဆိုင္ရာ ေရာဂါမ်ားျဖစ္ပြားလ်က္ရွိေၾကာင္း သိရ
သည္။ ရွမ္းျပည္နယ္ေတာင္ပိုင္းရွိ တီက်စ္ေက်ာက္မီးေသြးစက္႐ုံကို ၂၀၀၅ခုႏွစ္မွ စတင္လည္ပတ္လ်က္ရွိၿပီး
၎ေဒသရွိ ကေလးသူငယ္ဦးေရတစ္သိန္းလွ်င္ (၄၀၉၉.၆) ေယာက္သည္ အသက္႐ွဴလမ္းေၾကာင္းဆိုင္ရာ
ေရာဂါမ်ားျဖစ္ပြားလ်က္ရွိသည္ဟု က်န္းမာေရး၀န္ႀကီးဌာနမွထုတ္ေ၀ထားသည့္ Annual Public Health
Statistics Report (2009) အရ,သိရသည္။

ေတာင္ပိုင္းသား (ျမစ္မခ)

Copy from http://www.hotnewsweekly.com/node/3736

Sunday, November 9, 2014

ႏြားႏို႔ႏွင့္ တြဲဘက္မစားသင့္ေသာအရာမ်ား

ႏြားႏို႔ႏွင့္ တြဲဘက္မစားသင့္ေသာအရာမ်ား

November 10, 2014
Sunday 


လိေမၼာ္သီး

ႏြားနုိ႔ မေသာက္ခင္ ၁-နာရီနဲ႔ ေသာက္ျပီး ၁-နာရီ ၀န္းက်င္မွာ လိေမၼာ္သီးကုိ မစားသင္႔ပါဘူး။
ဘာျဖစ္လုိ႔လဲဆုိေတာ႔ ႏြားနုိ႔ထဲက ပရုိတင္းဓါတ္နဲ႔ လိေမၼာ္သီးထဲက တာတာရစ္အက္ဆစ္တုိ႔ ဓါတ္ျပဳျပီးရင္
အနယ္ထုိင္မႈ ျဖစ္တတ္လုိ႔ပါ။


ေခ်ာကလက္

ႏြားနုိ႔ထဲမွာ ပရုိတင္းဓါတ္နဲ႔ ကယ္လီဆီယံဓါတ္ အမ်ားၾကီးပါပါတယ္၊။
ေခ်ာကလက္ထဲက ေအာ႔ဇာလစ္အက္ဆစ္ ရွိတယ္။
အဲဒီစားစရာနွစ္မ်ိဳးကုိ အတူတူစားရင္ ကယ္လီဆီယံဓါတ္ စုပ္ယူမွုကုိ ထိခုိက္နုိင္မယ္။
ၿပီးေတာ႔ ဆံပင္ေျခာက္ေသြ႔မႈ၊ ၀မ္းေလွ်ာမႈ စတာေတြလည္း ျဖစ္ေစနုိင္မယ္။


ေဆး

ႏြားႏို႔ဟာ ေဆးလုံးေဆးျပားအေပၚယံမွာ ဖုံးအုပ္ထားတဲ႔အလႊာတစ္ခု ျဖစ္တတ္တယ္။
ၿပီးေတာ့ ႏြားနို႔ထဲမွာပါ၀င္တဲ့ ကယ္လီဆီယံဓါတ္၊ မဂၢနီဆီယံဓါတ္ေတြ က ေဆးထဲမွ ပါ၀င္တဲ႔ ဓါတ္အမ်ိဳးမ်ိဳးနဲ႔
ဓါတ္ျပဳမႈ ျဖစ္ပြါးတတ္ပါတယ္။

Copy from http://myanmar.cri.cn/666/2014/11/06/1s33874.htm

Saturday, November 8, 2014

ခုဂ္ေမ၀္ထ၀့္ ေယါတ္ထါင္အု္ေခါဟ္


ခုဂ္ေမ၀္ထ၀့္ ေယါတ္ထါင္အု္ေခါဟ္

October 08, 2014
Saturday

By မင္းစိုးစံ

သူငယ္ခ်င္း အေပၚက ကရင္စကားပုံေလးမင္းၾကားဘူးမွာေပါ့။
အဓိ္ပၸါယ္က အၿမီးရွည္တဲ့ ဖြတ္ သူ႔အၿမီးသူ႔လည္ပင္းကို ျပန္စြပ္တယ္ တဲ့။ 
ကိုယ့္လည္ပင္း ကိုယ္ႀကိဳးကြင္းစြပ္ ဆိုသလိုမ်ိဳး။
ဗမာစကားပုံနဲ႔ေျပာမယ္ဆိုလ်င္ ေပါ့ခ်င္လို႔ ေၾကာင္႐ုပ္ေရး ေဆးေၾကာင့္ေလး ဆိုတာမ်ိဳးေပါ့။
ကုိယ့္႐ႉးကိုယ္ပတ္ ဆိုတဲ့စကားပုံက ပိုမွန္မလားမသိဘူး။ အဲဒါကို အသာထားၿပီး ပထမဆုံး မင္းကိုေျပာစ
ရာေလးရွိတာ ေျပာျပပါရေစ။ မင္းစိတ္၀င္စားလိမ့္မယ္လို႔ ငါထင္ပါတယ္။
အဲဒါက ဖူ႔တာမိက္ဂုဏ္တာဘာ(ဖုတာမိုက္ ဂုဏ္ေက်းဇူးဘုန္းေတာ္ႀကီးေက်ာင္း)မွာ ကထိန္သကၤန္းကပ္ပြဲ
လုပ္ေတာ့ မင္းကိုမေတြ႔ရဘူး။ မင္းေျမးေလးေတြကိုလည္း မေတြ႔ဘူး။
မင္းသားမက္ကိုေတာ့ ေတြ႔တယ္။ ကေလးေတြေနထိုင္မေကာင္းလို႔ မလာျဖစ္ၾကဘူးလို႔ ငါ့ကိုေျပာတယ္။
မင္းကေတာ့ ထုံးစံအတိုင္းေရခ်ိန္မ်ားသြားလို႔ မလာႏိုင္ဘူးဆိုပါလား။
ဒါေပမယ့္ သကၤန္းေတာ့လွဴလိုက္တယ္ဆိုပဲ။ သာဓုပါဗ်ား။ သာဓု သာဓု သာဓု။

Halloween ညမွ ကရင္ကေလးငယ္တသိုက္
ေအး မင္းရဲ့ေျမးေတြလိုပဲ ငါ့ေျမးလည္းေနမေကာင္းျဖစ္ေနတယ္။ မျဖစ္ပဲေနမလား Halloween ညရဲ့အေအး
ဓါတ္က ခါတိုင္းညေတြထက္ပိုကဲတာကိုး။ အဲဒီညက ေသာႀကၤာေန႔ညေနာ္ မနက္ဘက္က်ေတာ့ စေနေန႔။
အဲဒီေန႔မွာ ငါ့စာသင္ခန္းကို ငါ့ေျမးေတြမလာႏိုင္ၾကဘူး။ အျခားေက်ာင္းသားေတြေတာ့ လာၾကတယ္။ အဲဒီေန႔မွာ ငါက သူတို႔ေလးေတြကို ကရင့္႐ိုးရာတူရိယာေတြျဖစ္တဲ့ ေစာင္းေကာက္၊ ဗ်တ္ေစာင္း၊ ကြၽဲခ်ိဳ၊ က
ရင္လို ဟွိင္(ဗမာလို မိေခ်ာင္းလွ်ာ) ေတြကို ထုတ္ျပတယ္။
ၿပီးေတာ့ တခုခ်င္းစီရဲ့ အသံေတြ သီခ်င္းနဲ႔ေရာဘက္ၿပီး သီဆုိထားတာ ေတြကို ဖြင့္ျပတယ္။
ဓါတ္ပုံေတြနဲ႔ ရွင္းျပတယ္။
တခုခ်င္းစီကို အနီးကပ္ကိုင္ၾကည့္ခိုင္းတယ္။
သူတို႔ကိုယ္တိုင္ တီးၾကည့္ႏိုင္ေအာင္ မႈတ္ၾကည့္ႏိုင္ေအာင္ ခြင့္ေပးလိုက္တယ္။
ၿပီးေတာ့ ဒါေတြဟာ မင္းတို႔အားလုံးရဲ့ ကိုယ္ပိုင္ပစၥည္းေတြျဖစ္တယ္ ဆုိၿပီးေျပာျပတယ္။
ၿပီးေတာ့ အဲဒီပစၥည္းေတြထဲက ဘယ္ဟာကိုတတ္ခ်င္သလဲလို႔ေမး ေတာ့ အားလုံးကိုတတ္ခ်င္တယ္တဲ့။
တဆက္တည္းပဲ အဘိုးသင္ေပးပါတဲ့။
မွတ္ကေရာ ေဟ့။

အဲဒီမွာတင္ ေစာေစာက ငါမင္းကိုေျပာတဲ့ ေပါ့ခ်င္လို႔ေၾကာင္႐ုပ္ေရး ေဆးေၾကာင့္ေလး ဆိုတာျဖစ္လာတယ္
ထင္တာပါပဲကြာ။ မင္းသိတဲ့အတိုင္းပဲ အဲဒီပစၥည္းေလးမ်ိဳးစလုံး ငါ့မွာရွိလို႔ ကေလးေတြကို ကိုယ့္႐ိုးရာယဉ္
ေက်းမႈကို သိေအာင္နားလည္ေအာင္တန္ဘိုးထားတတ္ေအာင္ဆိုၿပီး ထုတ္ျပေျပာဆိုေပမယ့္ တကယ္တမ္း
က်ေတာ့ ငါကိုယ္တိုင္က အဲဒီပစၥည္းတူရိယာေတြကို အေသအျခာတီးတတ္မႈတ္တတ္တာမဟုတ္ဘူးေလ။

မိေခ်ာင္းလွ်ာ မႈတ္ျပေနစဉ္

ကရင္ေစာင္းေကာက္ကိုေတာ့ နည္းနည္းပါးပါးတီးတတ္တယ္။
တံပိုး(ကြၽဲခ်ိဳ)ကိုလည္း အသံထြက္႐ုံမႈတ္တတ္ပါေသာ္လည္း ဗ်တ္ေစာင္း၊ ဟွိင္(မိေခ်ာင္းလွ်ာ) ဆိုတာမ်ိဳးက်
ေတာ့ လုံး၀ကိုမတတ္ဘူး။
ငါဆိုလိုခ်င္တာက အခု ကရင္စာေတြကို ဗမာစစ္အစိုးရက သင္ခြင့္ျပဳတယ္ဆိုတဲ့အပိုင္းနဲ႔ဆိုင္တာေလးနည္း
နည္း ေျပာခ်င္တယ္၊ အဲဒီလို ကရင္စာသင္ေပးတဲ့ ဆရာ ဆရာမ ေတြအေနနဲ႔ ဗမာစစ္အစိုးရက ခ်ေပးလိုက္
တဲ့သင္႐ိုးၫႊန္းတမ္းအတိုင္း သင္ရသည္ျဖစ္ေစ မိမိတို႔၏သင္႐ိုးၫႊန္းတမ္းအတိုင္းသင္ရသည္ျဖစ္ေစ ေစာ
ေစာကေျပာခဲ့တဲ့ ကရင့္႐ိုးရာတူရိယာ ပစၥည္းေတြကိုပါ သင္ၾကားေပးႏိုင္ေအာင္ တတ္ထားေစခ်င္တယ္။

ဒါမွသာ စာေပေၾကာင့္ စကားခိုင္သလို တူရိယာပစၥည္းေၾကာင့္ ယဉ္ေက်းမႈလည္းၿမဲမွာျဖစ္တယ္။ အခုေတာ့
ငါ့ကိုပဲၾကည့္ ကေလးေတြကို ဒါေတြက ငါတို႔ပိုင္တဲ့ပစၥည္း ငါတို႔တေတြရဲ့ကိုယ္ပိုင္ပစၥည္းလို႔ စိတ္၀င္စားလာ
ေအာင္ေျပာၿပီး တတ္ခ်င္လို႔သင္ေပးပါဆိုေတာ့ သင္ေပးႏိုင္စြမ္းမရွိေတာ့ ကေလးေတြစိတ္ထဲ ဘာျဖစ္သြား
မယ္ထင္သလဲ။ ငါတို႔အဘိုး လူေပါႀကီး၊ မတတ္ပဲနဲ႔မ်ား ဆရာႀကီးလုပ္ေနတယ္ လို႔ မွတ္သြားလ်င္ေတာ္ပါ
ေသးရဲ့။ ငါတို႔အဘိုးေတာင္မွ မတတ္တာ ငါတို႔သင္လည္းဘာမွမထူးပါဘူးဆိုၿပီး ပစ္ပယ္ထားလိုက္မယ္ဆို
လ်င္ ငါ့အတြက္ ကိုယ့္႐ႉးကိုယ္ပတ္ တနည္း ေပါ့ေစခ်င္လို႔ေၾကာင္႐ုပ္ေရး ေဆးေၾကာင့္ေလး ဆိုတာလိုမ်ိဳး
ျဖစ္သြားရၿပီမဟုတ္ပါလား။

တခုေတာ့ရွိတာေပါ့ စာသင္ေပးတဲ့ဆရာ ဆရာမေတြအခ့်ိဳအေနနဲ႔ ဆို က ေရး တီး ဘက္မွာ အားနည္းေန
မယ္ ဆိုလ်င္ အဲဒီဘက္မွာၾကြမ္းက်င္ပိုင္ႏိုင္တဲ့ ကရင္အႏုပညာရွင္ေတြကို ဘိတ္ေခၚၿပီး အခ်ိန္ေလးတခ်ိန္
သတ္မွတ္ၿပီး သင္ျပေပးသြားေစခ်င္တယ္။
ဥပမာကြာ တူရိယာပစၥည္းေတြကို ျပဳလုပ္သုံးစြဲနည္းေတြ သီဆုိတီးခတ္ပုံ၊ သီဆိုတီးမႈတ္ပုံေတြ(စာေတြ႔ေရာ
လက္ေတြ႔ပါ) စသည္ျဖင့္ေပါ့။

ဘယ္လိုလဲ။ ငါက ငါ့စာသင္ခန္းထဲကအေၾကာင္းေျပာေနလို႔ မင္းေတာ္ေတာ္စိတ္ညစ္ေနၿပီလား။
ဒါဆိုလ်င္ မင္းမေရာက္ျဖစ္လိုက္တဲ့ ကထိန္သကၤန္းကပ္လွဴပြဲအေၾကာင္းေျပာျပမယ္။
အဲဒီပြဲမွာ Huron. South Dakota ေအာင္မဂၤ လာဘုန္းေတာ္ႀကီးေက်ာင္းက ဆရာေတာ္ ဦး၀ါသ၀ ေရ
စက္ခ်တရားေဟာခဲ့တာ မင္းၾကားမိမွာေပါ့။
အဲဒီဆရာေတာ္ေဟာသြားတဲ့ တရားထဲက ဆြမ္းခံၾကြတဲ့ကိုယ္ေတာ္တပါးအေၾကာင္း ငါျပန္ေျပာျပမယ္။

တရားနာရန္ေစာင့္ဆိုင္းေနၾကသူ အခ့်ိဳ

ဆြမ္းခံၾကြတဲ့ကိုယ္ ေတာ္ဟာ သူ႔ဆြမ္းဒါယကာအိမ္ကို အေတာ္ကေလးေစာၿပီး ေရာက္ေနတဲ့အတြက္ ဆြမ္း
ဟင္းမက်က္ေသးလို႔ ေစာင့္ေနဘို႔ ဆြမ္းဒါယိကာမက ေတာင္းပန္တာနဲ႔ အိမ္ေရွ႕ကြပ္ပ်စ္ေပၚမွာ ထိုင္ေစာင့္
ေနသတဲ့။ ဆြမ္းဒါယကါကေတာ့ ကိစၥတခုနဲ႔ ရပ္ကြက္ထဲကိစၥေလးတခုနဲ႔ ထြက္သြားခ်ိန္ေပါ့။

ရင္ခြင္ပိုက္ကေလးနဲ႔ ဆြမ္းဟင္းခ်က္ေနတဲ့ ဒါယိကာမခမ်ာ ေနမေကာင္းျဖစ္ေနတဲ့ကေလးကို ရင္ခြင္ထဲက
ေန ခဏခြါထားလို႔မရေအာင္ ကေလးက ဂ်ီက်ေနလိုက္တာမ်ား ဟင္းအိုးေလးေတာင္ေမႊဘို႔ အခ်ိန္မရဘူးျဖစ္
ေနလို႔ စိတ္မရွည္ႏိုင္ေတာ့ပဲ ကေလးကိုေျပာလိုက္ပုံက နင္ကလည္း ဂ်ီက်။ ဟိုမွာနင့္အေဖက အိမ္ေရွ႔မွာ
ေစာင့္ေနတာၾကာလွၿပီ ဆိုၿပီးေျပာေတာ့ ကိုယ္ေတာ္ခမ်ာ အေတာ္ကိုေနရထိုင္ရၾကပ္သြားသတဲ့။
အဲဒီအခ်ိန္မွာပဲ အျပင္ကေနျပန္ေရာက္လာတဲ့ သူ႔ဒါယကာကို အနားကပ္ၿပီး ဒါယိကာမရဲ့ေျပာပုံဆုိပုံ မယဉ္
ေက်းတဲ့အေၾကာင္း၊ ခင္ပြန္းသည္အေနနဲ႔ ဆုံးမ,သြန္သင္ေပးသင့္ေၾကာင္း ေျပာျပလိုက္သတဲ့။
အဲဒီေတာ့ ဒါယကာကသူ႔ဇနီးသည္ကို ဘယ္လိုေျပာၿပီးဆုံးမလိုက္သလဲ သိလား။ 
မိန္းမေရ ေနာက္ဆိုလ်င္ ဒီလိုအေျပာမ်ိဳးမင္း မေျပာမိေအာင္ေစာင့္စည္းပါ။
ေနာက္တႀကိမ္ မင္းသာေျပာမယ္ဆိုလ်င္ျဖင့္ အဲဒီကိုယ္ေတာ္နဲ႔ ငါေပးစားပစ္မယ္။ တဲ့။
အဲဒါပဲသူငယ္ခ်င္း ဘာမွ်မေျပာမဆိုပဲေနလိုက္လ်င္ ဘာမွ်မျဖစ္လာေပမယ့္ အခုေတာ့ ဆြမ္းခံတဲ့ကိုယ္ေတာ္
ခမ်ာ ဆြမ္းဟင္းေတာင္မေစာင့္ႏိုင္ေတာ့ပဲ လစ္ထြက္လာခဲ့ရသတဲ့။

ကိုပါႀကီးႏွင့္ မိသားစု
Source photo from
http://www.yeyintnge.com/2014/10/blog-post_92.html#.VF6lysnt_6s

အခုဗမာစစ္အစိုးရလည္း ကိုယ့္႐ႉးကိုယ္ပတ္ျဖစ္ေတာ့မယ္ထင္တာပဲ။ အစိုးရရဲ့ဂုဏ္သိကၡာ ၫွိဳးႏြမ္း ယုတ္က်
ယိုယြင္း ပ်က္ဆီး ပုတ္ပြ နံေဆာ္ အမိႈက္ပုံးထဲကေန ေျမာင္းထဲေရာက္ေအာင္ ေရးေတာ့မယ္လို႔မ်ား မင္းထင္
ေနလား။ မေရးပါဘူးကြာ။ အဲဒီ ဗမာစစ္အစိုးရကို ဘယ္သူမွ သိကၡာက်ေအာင္ မလုပ္ႏိုင္ပါဘူး။
သူတို႔အုပ္စုမွာ ဘာသိကၡာမွ်မရွိဘူးဆိုတာ တတိုင္းျပည္လုံးသိေနတာပဲမဟုတ္လား။
သတင္းေထာက္ ကိုပါႀကီးကိုသတ္တာ ဘယ္သူလဲ။ ေသနတ္လုလို႔ပစ္သတ္လိုက္တယ္ တဲ့။

အေလာင္းကို သြားေဖၚတုန္းက ေသနတ္ဒါဏ္ယာမရွိခဲ့တဲ့ကိုပါႀကီးကို စစ္ေဆးလိုက္တဲ့အခါမွာ စစ္ေဆး
ခ်က္အရ ေသနတ္ဒဏ္ရာ ၅ ခ်က္ေတြ႔ရတယ္လုိ႔ ခြဲစိတ္ရာမွာပါ၀င္တဲ့ ဆရာ၀န္တဦးက ေျပာတဲ့အေၾကာင္း
ဒီမိုကေရစီႏွင့္ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး အမ်ဳိးသမီးကြန္ရက္အဖြဲ႔၀င္ ေနာ္အုန္းလွက DVB မွာေျပာျပတာက 
“အေျဖကေတာ့ ေသနတ္ဒဏ္ရာက ၅ ခ်က္ေပါ့။
ေမးေစ့ကေနၿပီး ေခါင္းကုိ ေပါက္သြား တာက တခ်က္၊ ၿပီးေတာ့ ေနာက္ေက်ာကေန ၂ ခ်က္ေပါ့။
ရင္ဘတ္ကုိ ပြင့္သြားတယ္။
ၿပီးရင္ ေပါင္ကေနၿပီး တခ်က္ ပြင့္သြားတယ္။
ေျခဖေနာင့္ တခ်က္ပြင့္သြားတယ္ေပါ့ေနာ္။
ေနာက္က ပြင့္တာက နံရုိးက်ဳိးသြားတယ္လုိ႔ ခြဲစိတ္တဲ့ ဆရာ၀န္ေတြကေျပာတယ္။ တဲ့။

“ထြက္ေျပးလုိ႔ ပစ္ရင္ ခႏၶာကို္ယ္ပဲရွိမွာေပါ့။
ဒီေမးေစ့ကေန ေခါင္းကုိ ဘယ္လုိလုပ္ ပြင့္ထြက္ႏုိင္မလဲ။
ဒါကေတာ့လူတုိင္း ေတြးလုိ႔ရတယ္ေလ။
ေမးေစ့ကေန ေခါင္းကို ေသနတ္နဲ႔ ေခါင္းကို ေပါက္သြားတယ္ဆုိတာ အနီးကပ္မွ ရမွာေပါ့။
အေ၀းကေန ဘယ္လုိရမွာလဲ။” ဆိုၿပီး သူ႔ထင္ျမင္ခ်က္ကို ေျပာသြားတာ ဘတ္ရတယ္။
မင္းလည္းစစ္သားပဲ။

ဒီေနရာမွာ အေစာပိုင္းအေလာင္းေဖၚလိုက္တဲ့အခ်ိန္မွာ ေသနတ္ဒါဏ္ယာကို မျမင္ရတာဟာ ေျမႀကီးေတြ
ေပပြေနတာျဖစ္ေကာင္းျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္။
ေဆး႐ုံကိုေရာက္လို႔ အေသခ်ာစင္စင္ၾကယ္ၾကယ္သန္႔သန္႔ရွင္းရွင္းလုပ္လိုက္မွ ျမင္ရတာဆိုတာလည္း ျဖစ္
ႏိုင္ပါတယ္။
ငါတခု စဉ္းစားမိတာက ကိုပါႀကီးဟာ ေသနတ္လုယူႏိုင္တဲ့အင္အားရွိ မွရွိႏိုင္ပါ့မလားေပ့ါေလ။
ဘာေၾကာင့္လဲဆိုေတာ့ ဂိုရွယ္ေလး ေရးထားတဲ့အတိုင္းသာမွန္မယ္ဆိုလ်င္…………..။




  • ဒီေနရာကိုကလစ္လိုက္ပါ။ 
  • အဲဒါေၾကာင့္ ဗမာစစ္အစိုးရ ကိုယ့္႐ႉးကိုယ္ပတ္ျဖစ္ေတာ့မလားေပါ့ေနာ္။

    ေသနတ္ဒါဏ္ရာမရွိတာကို ရွိတယ္လို႔ ငါစကားႏြားရ ျဖစ္ေအာင္ လုပ္သည္ပဲျဖစ္ေစ။ အမွန္တကယ္ ေသနတ္မွန္သည္ျဖစ္ေစ၊ ဗမာစစ္အစိုးရဆိုတာ လူသတ္ဓါးျပတိုက္ဘို႔ သက္သက္ဖြဲ႔စည္းထားတဲ့ လက္နက္ကိုင္အဖြဲ႔အစည္းသာသာေလာက္ပဲ ရွိေနေတာ့ သိကၡာက်စရာ မ်က္ႏွာပ်က္စရာ ဘာဆိုဘာမွ် လုံး၀ကိုမရွိဘူးဆိုတာ တိုင္းသူျပည္သားေတြအေပၚ သူတို႔က်င့္သုံး လုပ္ ေဆာင္ ေျပာဆိုေနတဲ့ ျပကေတ့အျဖစ္အပ်က္ေတြကို သုံးသပ္ၾကည့္လ်င္ မင္းသေဘာေပါက္မွာပါ။

    က်န္းမာခ်မ္းသာၾကပါေစ။

    မင္းစိုးစံ
    (အေ၀းေရာက္ ကရင္ဒုကၡသည္တဦး)
  • Friday, November 7, 2014

    ငါးတေကာင္၏ ေသျခင္းတရား


    ငါးတေကာင္၏ ေသျခင္းတရား

    November 07, 2014
    Friday

    By မင္းစိုးစံ

    သူငယ္ခ်င္းေရ.........။
    ငါးတေကာင္၏ ေသျခင္းတရား ဆိုတဲ့ေခါင္းစည္းကိုျမင္လိုက္တာနဲ႔ မင္းကို တရားေဟာေတာ့မယ္လို႔ ထင္
    ေနၿပီလား။
    မင္းကိုေဟာဘို႔တရား ငါ့မွာမရွိပါဘူးကြာ။ ငါကိုယ္ႏႈိက္ကလည္း တရားမွမရွိတာ။
    ဒါေပမယ့္ ေသဘို႔အတြက္ ငါတို႔တေတြေမြးလာခဲ့တာ ဆိုတာကိုေတာ့ ငါနားလည္မိတယ္။
    မင္းလည္း ငါ့လိုပဲနားလည္လက္ခံႏိုင္လိမ့္မယ္လို႔ ငါထင္ပါတယ္။

    ဒီလိုသူငယ္ခ်င္း ငါ့အိမ္မွာ ေခြးကေလးေမြးထားသလို ေရႊငါးေလးေတြလည္းေမြးထားတယ္ကြ။
    သူတို႔နဲ႔ ငါ မၾကာခဏဆိုသလို စကားေျပာျဖစ္တယ္။ သူတို႔ေလးေတြက ငါေျပာတဲ့စကားကိုနားလည္
    သလိုလိုလုပ္ျပေနတာေလး မင္းကိုငါေရးျပမယ္။
    ငါက သူတို႔ကိုေလွာင္ထားတဲ့ မွန္ေရကန္နားကပ္ၿပီး ေဟ့ခ်ာတိတ္ လို႔ေခၚလိုက္တာနဲ႔ ငါရွိတဲ့ေနရာကိုကူးခပ္
    လာၾကၿပီး မွန္မ်က္ႏွာျပင္ကို သူတို႔ႏႈတ္ခမ္းေလးေတြနဲ႔ လာထိၾကတယ္။ ေရမ်က္ႏွာျပင္ေပၚကို ေျပးတက္ၿပီး
    ပူေဖါင္းေလးေတြကို ထိုးခြဲၾကတယ္။ သူတို႔ကိုအစာခ်ေကြၽးလိုက္တဲ့အခါ တေကာင္က ေရေပၚတက္ၿပီးအစာ
    ကို ထိုးဟပ္ေနသလို တျခားတေကာင္ကလည္း ေရေအာက္ကို နိမ့္ဆင္းလာတဲ့အစာကို ထိုးဟပ္ စားျပျပန္
    တယ္။ ေနာက္ဆုံးက်ေတာ့ ေရေအာက္က ေက်ာက္တုံးေလးေတြေပၚမွာ တလႈပ္လႈပ္ျဖစ္ေနတဲ့ သူတို႔အစာ
    ကို အကုန္အစင္စားပစ္လိုက္ၾကတယ္။
    မ၀ေသးလို႔လားမသိဘူး၊ သူတို႔တေတြ ေရထဲမွာျမဴးတူးေပ်ာ္ပါး ကူးခတ္စားေသာက္ေနတာကို ၾကည့္ေနတဲ့
    ငါရွိတဲ့ဘက္ကို လွည့္လာၿပီး ထပ္ေတာင္းေနျပန္တယ္။ မ်ားမ်ားေကြၽးလို႔မရဘူးေလ။ သူ႔အတိုင္းအတာနဲ႔သူ
    ပဲေကြၽးလို႔ရတာ။
    အဲဒီလိုေလးေတြနဲ႔ သူတို႔အေပၚ ငါသံေယာဇဉ္ေတြျဖစ္လာခဲ့လိုက္တာ မၾကာပါဘူးသူငယ္ခ်င္းရယ္၊ ေရႊငါး
    ေလးႏွစ္ေကာင္ထဲက တစ္ေကာင္ကေတာ့ျဖင့္ ေသျခင္းတရားနဲ႔ရင္ဆိုင္သြားလိုက္ရၿပီသူငယ္ခ်င္း။ သူမေသ
    မရွင္ျဖစ္ေနခ်ိန္ေလးမွာ အသက္ကိုလုၿပီး႐ႉေနလိုက္ပုံမ်ား ၾကည့္ေနတဲ့ငါေတာင္ အသက္႐ႉၾကပ္လာတယ္။
    အသက္ရွင္က်န္ရစ္ေနတဲ့ အေကာင္ေလးကေတာ့ ပ်ာယာခတ္ေနတာပဲကြာ။ ငါ့ကိုၾကည့္ၿပီး အကူအညီေပး
    ပါဗ်ာလို႔ ေျပာေနတယ္ဆိုတာ အလိုလိုသိေနလို႔ သူ႔သူငယ္ခ်င္း၊ သူ႔အေဖၚ၊ သူ႔မိတ္ေဆြအတြက္ ငါ ရွင္အရ ဟံ ပုတီးစိပ္နည္းကို ရြတ္ေပးေနမိတယ္။
    ဆိုင္တာ မဆိုင္တာ ငါမေတြးတတ္ေတာ့ဘူး။ သူတို႔ခံစားေနရတဲ့ ေသာကေတြ ငါ့ဆီကိုကူးလာတယ္။
    ေနာက္တခုငါဆက္ေတြးမိတာက ငါလည္း တေန႔မွာ ဒီေရႊငါးေလးလိုပဲ ေသရမယ္။ ၿပီးေတာ့ ငါ အသက္ကို
    လုၿပီး႐ႉရမယ္။ ယက္ကန္ယက္ကန္နဲ႔ ေသမယ္။ အဲဒီလို ေနာက္ဆုံးအခ်ိန္ဆိုတာေရာက္လာလ်င္ ခံစားရ
    မယ့္ အဆိုးရြားဆုံး အေျခအေနတခုကို ဘယ္လိုဘယ္ပုံျဖတ္သန္းေက်ာ္လႊားရမလဲ ဆိုတာကို ငါလိုက္ရွာေန
    တယ္။

    လူေတြက ေျပာၾကတယ္။ ေကာင္းမႈဘယ္လိုပဲလုပ္လုပ္ မေကာင္းမႈဘယ္လိုပဲလုပ္လုပ္ ေသခါနီးေလးဟာ အေရးအႀကီးဆုံးပဲတဲ့။
    ေသအံ့မူမူးအခ်ိန္မွာ ေခြးအူသံ၊ ေၾကာင္ေအာ္သံ၊ ၾကက္တြန္သံ၊ အဲဒီလိုအသံေတြၾကားလ်င္ ေကာင္းမႈေတြ လုပ္ထားတဲ့လူ ဆိုလ်င္ တိရိစၧာန္ဘုံကိုေရာက္မွာပဲတဲ့။
    တရားေဒသနာသံၾကားတယ္၊ ေမတၱာပို႔သံေတြၾကားတယ္၊ ဆိုလ်င္ အဲဒီပုဂၢိဳလ္ ေကာင္းရာဘုံကိုေရာက္မွာပဲ
    တဲ့။ အကုသိုလ္လုပ္တဲ့ ပုဂၢိဳလ္လည္း ထို႔နည္းအတိုင္းပဲတဲ့။

    ငါ့အျမင္ကိုေျပာရလ်င္ အထုံပါဘို႔အေရးႀကီးတယ္။ ဥပမာ မင္းအေနနဲ႔ မင္းသိပ္ႀကိဳက္တဲ့ကဗ်ာတပုဒ္ကို အ လြတ္ရေနမယ္ဆိုလ်င္ ဘယ္ေတာ့မွ်ေမ့မွာမဟုတ္ဘူး။ သီခ်င္း၊ စာတမ္းတိုေလး၊ စသည္ျဖင့္ေပါ့။ ငါဆိုလ်င္
    စာေၾကာင္းေလးတေၾကာင္းကို အခုထက္ထိမွတ္မိေနတယ္။ ဆရာမႏုႆေက်ာ္၀င္းေရးခဲ့တဲ့စာေၾကာင္းေလးပါ။
    သူ႔ေၾကာင့္ ပ်က္ဆီးေသာသင္ မျဖစ္ေစပဲ၊ သင့္ေၾကာင့္ သူ ေတာ္လာပါေစ။ တဲ့။
    တရားဓမၼေတြ ေဟာေနတဲ့အသံကို ၾကားေနရေပမယ့္ ေကာင္းမႈကုသိုလ္မလုပ္ထားဘူးဆိုလ်င္ သူဘယ္လို
    လုပ္ၿပီး နားလည္မွာလဲ။ ဥပမာကြာ ကႀကီး ခေကြး ေလးေတာင္မေရးတတ္တဲ့လူကို ငါေျပာတဲ့အတိုင္းလိုက္
    ေရးပါလို႔ ခိုင္းလ်င္ သူ ေရးႏိုင္ပါ့မလား။

    ဆိုလိုခ်င္တာကေတာ့ ေသခါနီးမွာ ေစာေစာကေျပာတဲ့ ေခြးေဟာင္သံ၊ ေၾကာင္ေအာ္သံ၊ ၾကက္တြန္သံေတြ
    ကို အာ႐ုဏ္ထဲမွာ ခံစားႏိုင္မွာမဟုတ္ဘူး။ တရားေဒသနာလား၊ ေမတၱာသံလား ဒါလည္း ၾကားခ်င္မွ ၾကား
    ႏိုင္မွာ။ ဘာေၾကာင့္လဲဆိုေတာ့ အသက္ကိုလုၿပီး ႐ႉေနရတာမဟုတ္လား။ ေ၀ဒနာကို ခံစားေနရတာက တ
    ဘက္နဲ႔ ေလကြာ။

    ဒီေတာ့ ေကာင္းမႈကုသိုလ္မ်ားမ်ားလုပ္ထားတဲ့လူဆိုလ်င္ ေစာေစာကငါေျပာသလို ကိုယ္မွတ္မိေနတဲ့ ကဗ်ာ
    ဒါမွမဟုတ္ စာတမ္းတိုေလးကို အခ်ိန္မေရြးေကာက္ရြတ္ႏိုင္သလို မွတ္မိေနသလိုမ်ိဳး ကုသိုလ္ကိုအမွတ္ရၿပီး
    မေကာင္းမႈကို အမ်ားႀကီးလုပ္ထားတဲ့လူေတြကလည္း သူ႔အကုသိုလ္ကို မေမ့မေပ်ာက္ႏိုင္သလို ျဖစ္ေနမွာ
    ဆိုေတာ့ လူတိုင္းဟာ အသက္ရွင္ေနခ်ိန္မွာ ကုသုိလ္ကို အထုံပါေအာင္လုပ္ထားႏိုင္မွ သက္သာမယ္သူငယ္ ခ်င္း။ မင္းကို ငါ တရားေဟာေနတာမဟုတ္ဘူးေနာ္။
    ငါ့ရဲ႕ စိတ္အေတြးထဲက မေျပာပ,ေလာက္တဲ့ နားလည္ထားသမွ် အိတ္သြန္ဖါေမွာက္ မင္းကိုေျပာျပေနတာ။
    ေသျခင္းတရားနဲ႔ ရင္ဆိုင္တိုက္ပြဲ၀င္ေနတဲ့အခ်ိန္ တနည္းအားျဖင့္ ငါတို႔ ေဟာဒီလူ႔ေလာကႀကီးထဲကေန အ
    ၿပီးအပိုင္ ႏႈတ္ဆက္ထြက္သြားရေတာ့မယ့္ အခ်ိန္အတြက္ မင္းဘယ္လိုသေဘာထားသလဲဆိုတာကို ငါသိ
    ခ်င္လို႔ပါ။

    ေအာက္မွာ ငါေမြးထားတဲ့ ေရႊငါးေလးႏွစ္ေကာင္ထဲက တေကာင္ရဲ့ေနာက္ဆုံးခရီးကို ငါကိုယ္တိုင္ ႐ိုက္ထား
    တဲ့ ဗြီဒီအိုကလစ္ေလး။

        

    ဒါကေတာ့ မင္းကြန္းတိပိဋက ဆရာေတာ္ဘုရားႀကီး ရဲ့ ကဗ်ာပါ။

    “ဧည့္သည္တုိင္း၏ လမ္းခရီး”

    လာတုန္းကလည္း တစ္ေယာက္တည္းေနာ္
    လက္တဲြေခၚကာ ေဖာ္မပါဘူး
    ဥစၥာခ်ည္းႏွီး တစ္ကုိယ္တည္း။

    ျပန္သြားေတာ့လည္း တစ္ေယာက္တည္းေနာ္
    လက္တဲြေခၚကာ ေဖာ္မပါဘူး
    ဥစၥာခ်ည္းႏွီး တစ္ကုိယ္တည္း။

    လာၿပီးေတာ့နား
    မသြားေသးခင္ ခ်ိန္ေလးတြင္မွ
    ဝန္းက်င္ယွက္ႏြယ္ ေႏွာင္ႀကိဳးသြယ္ခဲ့။

    ၿပဳံးရယ္မဲ့ငုိ ခ်စ္မုန္းပုိၾက
    မလုိေဒါသ လုိေလာဘႏွင့္
    ဘဝရိပ္ၿမဳံ ကႀကိဳးစုံခဲ့
    ကံကုန္မုိးခ်ဳပ္ လက္တဲြျဖဳတ္ခါ
    သုတ္သုတ္ေဆာလ်င္ ခရီးႏွင္သည္
    ဒုိ႔လ်င္ ဧည့္သည္ပါတကား။ ။

    ငါသည္ပင္မူ
    ေခၚသူမရွိ ေရာက္လာမိစဥ္
    ႏွင္သူမရွိ ျပန္ဖုိ႔ရွိ၏။

    ငါေနသည့္အိမ္ ငါ၏အိမ္ဟု
    ငါ့အိမ္မွာထား ငါ့မယားႏွင့္
    ငါ့လင္သားႏွင့္ ငါးသားသမီး
    ငါ့ပစၥည္းဟု
    ယူသည့္စိတ္စဲြ အမွတ္လဲြခဲ့။

    အမွန္မွာမူ
    ငါလာေသာခါ လက္ဗလာတည္း
     ျပန္ရပါလ်င္ လက္ခ်ည္းပင္တည္း
    ငါ့တြင္ ကုိယ္ပုိင္မရွိပါတကား။

    လာသူလာလည္း
    လာစမ္းပါေစ မဆီးေလႏွင့္
    သြားသူသြားလည္း
    သြားစမ္းပါေစ မတားေလႏွင့္
    တုိ႔တေတြမွာ သဘာဝလွ်င္
    အမိရင္ဝယ္ ထြက္ဝင္ခုိနား
    ခရီးသြားသည့္ ဧည့္သည္ေတြပါတကား…။ ။

    (မင္းကြန္းတိပိဋက ဆရာေတာ္ဘုရားႀကီး)

    Copy from http://teirtza15.rssing.com/chan-8894010/all_p1.html

    က်န္းမာခ်မ္းသာၾကပါေစ။

    မင္းစိုးစံ
    (အေ၀းေရာက္ ကရင္ဒုကၡသည္တဦး)